E3 2012: Dragon Commander

Special | 10-06-2012 -

Larian Studios boerde goed met Divinity II en heeft nu grote plannen met de opbrengst ervan: het Gentse gamebedrijf geeft zichzelf een promotie van gamestudio naar gamepublisher. Hun eerste wapenfeit wordt Dragon Commander, een RTS met RPG-elementen - of omgekeerd - die zich opnieuw in het Divinity-universum afspeelt.

Swen Vinckes Larian Studios produceerde met zijn Divinity-reeks de afgelopen vijftien jaar een paar van de meest genretrouwe, in een van de kleinste niches van de gamesindustrie vertoevende videogames. Het komt, zegt Vincke, omdat in niches dikwijls heel wat omzet te vinden is en dat éne hokje waarin ze zich begaven - de RPG - net hetgene was waarvan ze allemaal zo gek zijn. Maar met hun volgende game, Dragon Commander, gaan ze een heel andere richting uit. De ontwerpers van de studio gooiden een aantal genre-eigenschappen uit de RPG, de real-time-strategygame, de luchtcombatgame en de politieke simulator in de Moulinex, en puren daaruit een intrigerende mengelmoes van verschillende genres. "Men verklaart je vandaag voor gek als je genres door elkaar begint te gooien", zegt Vincke. "Terwijl dat vijfentwintig jaar geleden net gemeengoed was. Kijk eens naar de klassieker Defender of the Crown, een van de games die als inspiratiebron dienden voor Dragon Commander. Daar ging het ook probleemloos van strategie naar actie en terug. Dus waarom kan dat vandaag niet meer?"



Vliegtuig, vogel of...

Nadat ontwerper Farhang Namdar de demo in gang zet, merken we meteen wat Vincke bedoelde. Je bestuurt een draak met een jetpack, die zelf grote opponenten en kanonbatterijen van een vijandelijk leger te lijf gaat terwijl hij tegelijkertijd zijn leger aanstuurt. Alles in Dragon Commander gebeurt in de lucht, al kan dat slechts voorlopig zijn: er zijn vage plannen om ook grondtroepen toe te voegen aan het speelveld, als dat zinvol is en ze daar nog de nodige middelen voor kunnen vrijmaken. Maar de basis van de game is al gelegd: een realtimestrategyspel waarin je zelf als generaal én held midden in het slagveld zit. Als je besluit om mee te knokken met een van je troepen die je aanstuurt via een apart menu, krijgt die je attributen overgedragen zo lang je in de buurt blijft. Ook wordt het spelverloop nog een beetje extra gemanipuleerd door middel van een kaartensysteem à la Kingdom Hearts: Chain of Memories, waardoor je zwaardere, bijna nucleaire aanvallen kunt uitvoeren. Voor wie dat third-personperspectief niet ligt, is er evengoed de mogelijkheid om de game volledig strategisch te spelen, vanuit een zoombaar bovenaanzicht over een geanimeerde kaart.

Een gedurfde mix tussen strategie en actie dus, met een RPG-saus erbovenop. Terwijl we twee demo's van de game te zien krijgen, begint het beeld over Dragon Commander zich stilaan te vormen in ons hoofd. En dan valt ons oog op de visuele presentatie: op het scherm is er maar één draak te zien, maar in het kantoor van Larian staan banieren waarop draken van de gekste soorten afgebeeld staan, met onder meer eentje die vlindervleugels heeft. De visuele stijl heeft iets stripverhaalachtigs en er zijn zowaar Steampunk-elementen aan toegevoegd: je draak beschikt bijvoorbeeld over een jetpack, omdat je anders onmogelijk de nodige snelheid van 200 meter per seconde, noodzakelijk om een game hoog in de lucht een beetje plezant te houden, zou halen. "Ik wilde al lang iets doen met Steampunk en dit was een ideaal moment daarvoor", zegt Vincke. "Volgens mensen die meer ingewijd zijn in het genre dan ik, houdt hetgene wat we hier presenteren het midden tussen Dieselpunk en Atompunk (lacht)."



Dragon Knight

Dragon Commander speelt zich af in hetzelfde universum als Larians Divinity-reeks. "De mythologie die we hebben geschapen met Divine Divinity heeft ondertussen twee miljoen fans", zegt Vincke. "We beschouwen dat als een artistiek en economisch actief. Als een investering ook, want het ontwikkelen van een universum met interne regels die kloppen is een hele klus. In zekere zin beknot het je ook, want je moet je ook wel aan die interne regels houden, maar onze verhalen binnen het Divinity-universum zijn nog lang niet uitverteld. We hebben een fanbasis die in een niche zit, en die gretig zit uit te kijken naar nieuw werk. De markt wordt vandaag overspoeld met casual- en social games, in die mate zelfs dat het lijkt alsof games voor de corespeler niet meer interessant zijn. Maar wacht maar: we hebben al zoveel van die rages zien passeren - van cd-romgames via Brain Training-spelletjes tot iPhonegames - en de meeste daarvan zijn weer even snel verdwenen als ze zijn opgekomen. Ondertussen heb je een groot publiek van corespelers dat zich zit af te vragen: ‘Wanneer komt er nog eens iets voor ons?'"

De terugkeer naar dat unserved audience-vriendelijke universum van Divinity betekent onder meer dat je personage een zogeheten ‘Dragon Knight' is, een ridder die zichzelf kan transformeren in een draak. In de lucht verander je vanzelfsprekend in het fladderende gedrocht, in je moederschip worden andere spelletjes gespeeld. De moederschepen zijn meer dan hubs waarin je strategische units, upgrades en nieuwe wapens kunt toevoegen aan je arsenaal: er moeten ook belangen worden gemanaged. Je voert namelijk niet noodzakelijk strijd tegen andere Dragon Knights: soms wordt er een politieke alliantie gesloten, handel gedreven en diplomatie uitgeoefend. Het moederschip was de plaats waar we alwéér onze inzichten over Dragon Commander moesten herzien: ineens zijn we keihard in RPG-modus, en moeten we ook de nodige Civilization-achtige managementsvaardigheden bovenhalen. Bovendien spelen er ook in het schip zelf een paar belangen mee: die van je adviseurs, die het spel niet altijd zuiver spelen en je manipulatieve informatie verschaffen, of die van je prinses. Want het is in deze game zoals in de geopolitiek: de first lady bepaalt mee het beleid.



Wat je zelf doet...

Je merkt er aan de buitenkant niet teveel van, maar Dragon Commander wordt de eerste game van het nieuwe Larian Studios. Vincke blijft, na de lancering van Divinity II: Ego Draconis, ver weg van publishers, en geeft sinds Dragon Knight Saga (zeg maar een director's cut van Divinity II) zijn games gewoon zelf uit. Vandaag heeft het bedrijf al zijn titels in eigen beheer: Divinity II is, na het stopzetten van de co-uitgeefovereenkomst met de Duitse groep dtp, volledig van hen, en de klassieke Divinity-afleveringen verkopen ze zelf via de classics-webwinkel gog.com. Dragon Commander wordt de eerste titel die de vruchten draagt van de nieuwe strategie, want de productie ervan wordt dankzij de hogere opbrengsten van de vorige games gewoon door Larian zelf gefinancierd. Het bedrijf gooit het daarmee min of meer over dezelfde boeg als het Amerikaanse Bethesda, dat dankzij het succes van Oblivion en Fallout 3 over voldoende middelen beschikte om van gamestudio tot gamepublisher uit te groeien.

"Als je zelf je game uitgeeft heb je wel meer kopzorgen, want je moet alle deals met distributeurs zelf regelen, maar je houdt ook zo'n 18 euro per verkochte game over", zegt Vincke. "Als je met een publisher werkt, vang je ongeveer één tot twee euro, de rest verdwijnt in de zakken van je zakenpartner. Bovendien zet zo'n publisher je onder commerciële druk. De recensiescores die Divinity II kreeg van de gamebladen en -websites waren erg wisselend, en we hebben toen inderdaad niet het soort product afgeleverd dat we wilden maken. Maar onze mede-uitgever zette ons onder druk om de game nog in het najaar op de markt te brengen. Met alle gevolgen van dien. Toen we Dragon Knight Saga zelf uitgaven, en de nodige tijd namen om hem af te werken, waren de recensiescores beduidend hoger. Dat was voor ons meteen een indicatie dat we de juiste richting hadden gekozen."

Conclusie