Review: Deadlight [XBLA]

Special | 30-07-2012 -

Zombieplagen zijn een dankbare achtergrond om getormenteerde karakters een lange reis te laten maken. Zowel in films, comics, televisieseries als videogames. Ook Deadlight draagt zijn steentje bij en plaatst je in de huid van Randall. Het is aan jou om Randall langs een hoop zombies te loodsen zodat hij zijn vrienden kan redden en er en passant achter kan komen wat er met zijn vrouw en kind is gebeurd. Was de populaire serie The Walking Dead misschien een bron van inspiratie?

Deadlight blinkt wat dat betreft niet uit in originaliteit. Dat wordt echter goedgemaakt door de overtuiging waarmee de wereld is ontworpen. Er wordt een somber plaatje geschetst van Seattle waar de zombie-invasie volop heeft toegeslagen. Gebouwen zijn vernield of volledig overhoop gehaald, voertuigen staan her en der op de weg. Het is niets dat niet te zien valt in The Walking Dead, maar het is wel enorm overtuigend in beeld gebracht. De combinatie van 2D-platforming en 3D-achtergronden zijn een lust voor het oog. 

Je volgt dus Randall, die in het begin van de game één van zijn mede-overlevers een kogel door het hoofd jaagt. Ze was gebeten door een zombie, dus dat was de enige optie. Op het schot komen echter zombies af en dus moeten ze vluchten. Op dat moment raakt hij gescheiden van zijn groep en staat hij er alleen voor. Hij gaat op pad om zijn vrienden weer terug te vinden, maar tegelijkertijd wil hij zijn vrouw en kind ook terugvinden. Onderweg komt hij ook nog wat mensen tegen, maar dat soort interacties maakt Randall niet echt “likeable”. Cru gezegd is Randall nogal een botte boer. 

I Get Around

Deadlight is een 2D-platformer met wat lichte puzzelelementen. Het grootste gedeelte van de game ben je door een verwoest Seattle aan het navigeren. Het springen en klimmen werkt voor het grootste gedeelte prima. Als er wat tempo in zit werkt het prima, maar het kan soms een hoop gedoe zijn om op de goede plek te gaan staan om een uitstekende rand of ladder te grijpen. Er zit overigens ook een staminabalk in de game verwerkt. Tijdens het klimmen zul je daar overigens weinig problemen mee hebben, pas in de gevechten merk je er iets van. In eerste instantie heb je geen wapens en zul je zombies gewoon moeten ontwijken. Pas later krijg je een bijl en een pistool en kun je zombies ook te lijf gaan. Het is zeker niet de bedoeling om hordes zombies neer te slaan, die tactiek zul je vanwege de staminabalk snel met de dood moeten bekopen. Ontwijken is vaak de betere optie. Het is ook mogelijk om de omgeving te gebruiken om met ze af te rekenen. Met de Y-knop kun je zombies lokken om ze op die manier van een afgrond te laten vallen of ze te elektrocuteren. 

Hoewel er zombies in de game zitten is het horrorcomponent eigenlijk niet aanwezig. Er hangt een spanning vanwege de permanente dreiging maar eng is de game geen moment. Dat kan ook wel komen door het genereuze aanbod van checkpoints, zodat het besprongen worden door zombies nooit hele grote consequenties heeft. Het houdt de vaart er goed in. De game heeft sowieso een enorme voorwaartse drang, hoewel er wel wat geheimen te vinden zijn als je de tijd neemt om eens rond te kijken. 

Absurde nauwkeurigheid vereist

Tot dusverre is er weinig aan de hand voor Deadlight. Er zijn echter wel minpuntjes te noemen. Zo is daar de interactie met voorwerpen in de wereld. Dat vereist vaak teveel nauwkeurigheid aan de kant van de speler. Je moet een bepaalde kant in kijken en de plek waarop je moet staan is nogal smal. Een millimeter teveel naar links of rechts en de interactie is niet meer mogelijk. Aanklooien met de linker analoge stick is dan eerder regel dan uitzondering. Als je in alle rust een puzzel aan het oplossen bent is dat nog niet zo’n probleem. Als er een zombie of acht achter je aanrent, is het niet fijn als je vervolgens moet gaan pielen om op de goede plek te staan om een barricade op te werpen. 

Ook heeft Deadlight nogal wat last van trial-and-error gameplay. Vooral in de stukken waarin je haast moet maken omdat je anders zeker doodgaat zijn daar debet aan. Het voelt soms alsof het de bedoeling is dat je vaak doodgaat. Op zich is het natuurlijk geen probleem om bepaalde stukken te leren, maar als je als speler steeds doodgaat op hetzelfde stukje gaat de frustratie groeien. De balans slaat in Deadlight nog wel eens door. Soms ga je in dat soort stukken ook dood zonder aanwijsbare reden, wat natuurlijk niet helpt. 

Uiteindelijk kom je natuurlijk weer door die stukken heen. Daarna kom je weer terug bij het standaard klimmen en springen. Het zorgt voor een dubbel gevoel. Als Deadlight werkt is het namelijk een prima game. Dan komen de gameplay, de graphics en de sfeer prachtig samen. Helaas komen er dan altijd weer van die stukken waar het hoge tempo nog eens extra wordt opgevoerd. Dan werkt Deadlight ineens een stuk minder. Gelukkig heeft Deadlight meer stukken die wel werken dan stukken die dat niet doen. De balans is dus wel overwegend positief, maar die minpunten zijn te groot om ze te negeren. 

Conclusie