Review: Datura [PSN]

Special | 01-06-2012 -

Kinderen die met een hoofd vol vragen zitten: het is een tafereel waar we vroeg of laat allemaal mee worden geconfronteerd. “Mama, waarom is de aarde rond? Papa, waar komen de kindjes vandaan?” Wie naar de oorzaak van deze kinderlijke verwarring zoekt, stuit haast vanzelf op Datura, een spel dat zowel bij jong als oud de nodige vraagtekens zal oproepen.

Sony heeft een boon ontwikkeld voor niet-alledaagse projecten die buiten de lijntjes kleuren. Alle respect voor het werk dat de concurrentie op dit vlak presteert, maar er zit iets in het Japanse water waardoor de elektronicagigant extra druk voelt om zich te bewijzen. Onder meer de complete rits aan PixelJunk-games en het welgekende trio van ThatGameCompany (Flow, Flower, Journey) combineren een artistieke insteek of fris concept met productiewaarden die niet misstaan in ‘echte' blockbusters. Datura zou de volgende titel in de rij moeten zijn, maar de vergelijking met deze illustere genregenoten werkt ditmaal in hun nadeel. Ontwikkelaar Plastics komt gewoon tekort op alle denkbare meetstaven.



Over varkens en aardappelen


In tegenstelling tot voorganger Linger in Shadows, wat meer bedoeld was als technische demonstratie, voelt Datura vrij traditioneel aan op vlak van gameplay. Na een onheilspellende scène in een ambulance beland je in een bos waar niets is wat het lijkt. Deze psychedelische trip wordt kracht bijgezet door het feit dat je op ieder moment getransporteerd kan worden naar een alternatieve wereld, waar je in een tijdspanne van seconden de meest uiteenlopende beslissingen moet nemen. Zo is er een belangrijke rol weggelegd voor een varken, dat je bij de eerste ontmoeting nog bekogelt met aardappelen. In een andere scène zal de speler eigenhandig beslissen of het dier blijft leven of niet. Datura zit vol met dergelijke keuzes die onze moraliteit op de proef stellen. Eensklaps vinden we onszelf op een bevroren meer met een pikhouweel in de hand en net voldoende tijd om voor eigen gewin of een mensenleven te gaan.



Onversneden Belgisch surrealisme


Van opzet neigt het misschien iets te veel naar het zwart-witte toe, maar dat ervaar je nooit als nadeel. Door steeds duidelijkheid te scheppen in de consequenties van jouw acties, kom je ontegensprekelijk meer te weten over jezelf. Alleen daarom is een tweede speelbeurt een absolute must. De game sprokkelt goede punten door de context, of liever het gebrek eraan eens we in een schijnbaar vijandige setting worden gedropt. Alle goede bedoelingen worden al snel de kop ingedrukt van zodra je met de omgeving wilt interageren. Nochtans is puur navigeren een eitje voor Move-bezitters (noot: de besturing met de SixAxis is optioneel): het lichtgevende eind geeft de richting aan en met één druktoets begint een ontdekkingstocht die doordrenkt is met een vleugje typisch Belgisch surrealisme.

Met één hand moet je letterlijk in de scène ingrijpen. Een beeld bepotelen, hier en daar een deur openen of een wagen besturen, de verscheidenheid aan scenario's toont een haast ongeziene weelde. Met de nodige nadelen wat betreft intuïtiviteit. Je moet bijvoorbeeld steeds twee toetsen indrukken alvorens je überhaupt kan beginnen roteren of een grijp- en gooibeweging uitvoeren. Bovendien pikken de sensoren jouw acties met wisselend succes op, wat tot heel overdreven handgebaren, lachwekkende poses en beginnende frustraties kan leiden. Voor een trager avonturenspel is zoiets geen breekpunt, maar Datura bouwt zoveel tempowissels in dat we meer dan over een gemiste kans spreken. Eerdere implementaties bewezen dat het ondertussen beter kan. En moet.



Doodlopend bospad

De fatale klap op de spreekwoordelijke vuurpijl is de korte speelduur, variërend tussen anderhalf tot twee uur indien je alle geheimen onderweg al dan niet ontrafelt. We hadden graag meer tijd doorgebracht in het licht glooiende landschap, waar het dikke bladerdek een groezelige sfeer opwekt. Met het concept zaten de makers zeker op het juiste weg, maar bij de uitwerking is men helaas een doodlopend pad ingeslagen. Enkel aan te raden als je écht smacht naar iets aparts.

Conclusie