Escape Plan review (PSV)

Special | 10-04-2012 -

Bij de lancering van een nieuwe console of handheld heb je altijd wel een aantal titels die zo veel mogelijk van de speciale functies van de hardware willen gebruik maken. Escape Plan is zo'n spel. Blijft het bij een veredelde tech-demo of is het werkelijk de moeite waard?

Het duo Lil en Laarg werd op de wereld losgelaten tijdens Gamecom 2011 en Escape Plan werd meteen uitgeroepen tot één van de meest geanticipeerde Vita-games tijdens de lancering. Die hoge mate van belangstelling is ook niet zo verwonderlijk, want de producers van het spel hebben al het geweldige Fat Princess achter de kiezen. Jij bestuurt deze twee vreemde wezens en probeert ze heelhuids doorheen talrijke kamers te leiden om zo te kunnen ontsnappen van een sadistische fabrieksbaas die allerlei experimenten op hen wil uitvoeren. De veiligheidsinspectie zou ongetwijfeld heel wat werk hebben moesten ze de fabriek binnenvallen, want iedere kamer bevat verschillende dodelijke vallen. Sterven is dan ook onvermijdelijk. Magere Hein schuilt immers achter iedere hoek. Een klein verhoogje is al voldoende om te struikelen en uit elkaar te spatten. Dat klinkt allemaal behoorlijk gruwelijk, maar de zwarte humor is tegelijk erg vermakelijk.

 

Fysieke commando's

 
De game maakt voluit gebruik van de aanraakbesturing van de Vita. Je geeft Lil en Laarg commando's door ze aan te raken en bepaalde bewegingen uit te voeren. Wil je bijvoorbeeld naar rechts dan moet je in een vloeiende beweging een streep naar rechts maken op het scherm. Dat klinkt allemaal behoorlijk standaard, maar het aanraakscherm op de achterkant van de handheld zorgt voor een extra dimensie. Om bepaalde platformen naar voren te schuiven zal je met een vinger op de achterkant moeten duwen. Een van de personages knijpen doe je door met je duim de voorkant van het scherm aan te raken en met je wijsvinger de achterkant.

 

Echt heldhaftig kan je Lil en Laarg niet noemen. Beiden lopen er nogal triestig en futloos bij. Standaard doen ze dan ook niet veel meer dan aan een slakkentempo doorheen de kamer wandelen. Doorheen het spel laten ze echter heel wat trucjes zien. Zo kan Lil veel sneller lopen na het drinken van koffie, kan Laarg houten vloeren en muren kapotmaken met zijn gewicht en met een fles helium vlieg je in geen tijd als een ballon door de lucht. De levels worden al snel uitdagend, zeker wanneer beiden moeten samenwerken om naar de volgende kamer te kunnen gaan. Samenwerken en een goede timing zijn werkelijk essentieel. Toch zijn de puzzels niet altijd even geweldig en is het vaak eerder een kwestie van vingervlugheid en handigheid. Veel situaties herhalen zich, zodat de game soms wat repetitief aanvoelt. Ook de traagheid van de personages kan zo nu en dan wat irritaties opwerken. Ze luisteren bovendien niet altijd even goed naar je instructies, met alle gevolgen van dien.

 

Overal sterretjes
 

Voor iedere kamer die je zonder kleerscheuren doorkruist, word je beloond met maximum drie sterren, afhankelijk van hoe snel je de klus klaart en hoeveel keer je het scherm hebt moeten aanraken. Vooral dat laatste criteria kan behoorlijk frustrerend zijn voor wie een perfecte score wil behalen aangezien de besturing niet altijd wil meewerken en per ongeluk het scherm aanraken snel is gebeurd.

 

Escape Plan mag dan niet de kleurrijke visuele stijl hebben van Rayman Origins, toch is het grafisch een erg sterke titel. Het scherm van de PlayStation Vita heeft hoegenaamd geen problemen om een puur zwart-wit spel in beeld te brengen. Het spel verliest geen van haar details en oogt dan ook mooi. Ook het visuele design van de levels en de personages verdient extra vermelding.  Ik hoop dan ook dat er nog games binnen dit speluniversum zullen verschijnen want al die vreemde wezens doen mij verlangen naar mee.

Conclusie