Avencast: Rise of the Mage

Review | 13 December 2007 16:32 -

Actie-RPG's zijn sinds jaar en dag vaste kost op de PC. Echter is het aanbod de laatste tijd gering. We kregen onlangs het middelmatige Neverwinter Nights 2 voorgeschoteld en ook Hellgate: London wist zich nu net niet te onderscheiden van de groten zoals Baldur's Gate & Diablo. Toen ik Avencast: Rise of the Mage in de bus kreeg ging er nu ook niet bepaald een belletje rinkelen.

Avencast kan je eigenlijk vergelijken met Harry Potter. Ik weet dat de vergelijking frapant overkomt, maar het is zo. Als jonge gast kom je namelijk terecht in een magiërsschool. Deze lessen in deze school zijn niet zo interessant voor de hoofdrolspeler en hij besluit er op uit te trekken om Volde... euh demonische wezens te gaan bekampen. Ok, qua originaliteit zal het spel zeker geen prijzen in de wacht slepen, maar het doet alvast zijn best.

De game kan je vergelijken met een doorsnee Baldur's Gate. Je zwerft de gehele tijd heen en weer en zoekt mensen waar je tegen kan praten. Deze mensen kunnen je wat extra informatie geven, maar bij sommige NPC's is het mogelijk een opdracht te aanvaarden. Je kan natuurlijk alleen met de magiër aan de slag gaan en deze magiër kan je naar eigen wens uitbouwen, maar het voelt wel wat beperkt aan. Net zoals in talrijke andere games bouw je je personage uit aan de hand van 'skill trees'. Zo heb je een skill tree voor magische spreuken en eentje voor fysieke aanvallen.
Het vechten zelf is behoorlijk intens en goed uitgebouwd. Het is namelijk mogelijk om aanvallen te ontwijken met behulp van koprollen, salto's en zijsprongen. Dit geeft het gevecht extra flair en dynamiek en is tamelijk vernieuwend voor een dergelijke actie-RPG. Jammer genoeg zorgt de zwakke AI van de vijanden voor een eerder eenvoudige aanpak. Je kan je vijanden namelijk aan de hand van magische spreuken op een afstandje neermaaien, zodat het ietwat eentonig wordt. Gelukkig zijn er de verscheidene puzzels die je moet oplossen, maar ook hier zijn er geen mijlpalen verzet. De puzzels blijven vrij eenvoudig en dienen enkel als adempauze.

Ook op grafisch vlak moet ik spreken van de ultieme middelmaat. De game vraagt niet veel van je systeem en dat ademt de game ook uit. Let op, de omgevingen zijn wel kleurrijk, maar naar het einde van de game toe wordt het allemaal wel een beetje inspiratieloos. Het universum waar je rond loopt moet volgens de handleiding een fantasierijke ervaring worden, maar de game schiet gewoon te kort. Het lijkt net alsof de ontwikkelaars na een tijdje de moed compleet hebben opgegeven, want je komt vaak dezelfde taferelen tegen en het assortiment aan vijanden is ook heel magertjes.
Het geluid daarentegen is van een betere kwaliteit. Vooral de muziek steekt boven het gemiddelde uit. De geluidseffecten vallen dan terug iets tegen. De spreuken klinken veelal het zelfde en ook de geluiden die de vijanden maken is van beperkte aard. Nee, over het algemeen lukt het ook hier niet voor Avencast.