Cities XL 2012

Review | 09 November 2011 12:57 -

City building games zijn dood. Als ik Nietzsche was, had ik nu net een wereldstatement van formaat gemaakt en werden er honderden boeken geschreven over deze ene zin. Ik ben echter een hardwerkende 9livesredacteur die onder de klappen van Praga's zweep in een natte kelder op brood en water artikels maakt over games waarin hijzelf voor een keer de baas is. Welkom in Cities XL 2012. Of deze game een schot in de roos of eerder een schop in het kruis is, weet je binnen enkele minuten.

Nadat ontwikkelaar Monte Cristo ongelofelijk hard de mist in ging met de twee voorgangers van Cities  XL 2012, kreeg het nog een kans op verbetering met Cities XL 2012. Deze game zou een volwaardige opvolger moeten worden van Cities XL 2011. Even wat geschiedenis. De eerste in rij, Cities XL 2009, had nog een multiplayerluik waarin je samen met andere spelers moest onderhandelen over allerlei zaken om je stad recht te houden. Dit systeem bleek echter zo onsuccesvol dat het in Cities XL 2011 werd geschrapt. De opvolger van deze eerste in de rij was dan in feite gewoon een magere versie van de eerste zonder de multiplayer. Hier en daar werd de gameplay wat geupgrade en kon je wat meer content terugvinden. Voor de nieuwste telg in de rij zou je toch op z'n minst verwachten dat ze uit hun fouten geleerd hebben en hun lessen hebben getrokken uit wat niet bleek te werken in de vorige games. Op enkele punten kun je hen hier een schouderklopje geven, maar heel wat in deze game blijkt toch gewoon onaangeroerd te zijn.



Meneer de assistent

Als je voor het eerst dit spel start, is het zeker aan te raden de tutorial te spelen. De maker van deze tutorial zou alvast een prijs mogen krijgen voor het meest absurde en saaie verhaal dat er ooit gemaakt is in een tutorial. Wetende dat dit genre van games echt niet simpel is om te spelen heb ik er mij dan toch doorgesleurd. Het was meer van moeten, maar de opluchting was groot toen ik dan uiteindelijk de allerlaatste tutorial gespeeld had. Het verhaal gaat als volgt: je bent een stagiair bij de burgemeester van een of andere stad. Al gauw wordt duidelijk dat die burgemeester een incompetente idioot is, die eigenlijk meer niets doet dan iets anders. Met behulp van z'n assistent moet je de problemen oplossen die her en der opduiken. Nadat je duizend en vijf tekstkadertjes met uitleg en dialoog hebt weggeklikt mag je, jawel, een gebouwtje neerpoten om dan vervolgens weer wat tekst te krijgen. Je kunt tutorials op heel veel verschillende manieren maken, maar dit is absoluut niet de juiste manier. Tenminste niet als je je doelpubliek zin wil doen krijgen om het spel te spelen. Nadat je uiteindelijk een stuk of twaalf geeuwopwekkende tutorials doorworsteld hebt kun je eindelijk beginnen aan het bouwen van je eigen stad.

Voor de lap grond waar je wilt op bouwen kun je enkele locaties kiezen. Zo zijn er settings die bepalen hoe vlot je aan resources zoals olie kan komen of hoe vruchtbaar de grond is. Hier kun je dus al voor een stukje bepalen hoe moeilijk je het jezelf wil maken. Eens alles geladen is en de grond onder je voeten wat vorm heeft gekregen kun je beginnen aan je stad. Het eerste wat voor de beginnende speler zal opvallen is de drukke interface. Het is soms frustrerend om iets terug te vinden tussen de kleine, onduidelijke icoontjes en bovendien ziet de interface er onafgewerkt uit. Tekst die niet in een button past is nog maar een klein voorbeeldje van hoe het eigenlijk niet moet. Als je eenmaal je weg hebt gevonden, ondanks de tutorials, kun je aan de slag. Het bouwen van straten loopt eigenlijk tamelijk vlot, al kan het nog steeds beter. Aansluitingen worden soms niet herkent en dat kan voor frustraties zorgen.

Een pluspunt aan de interface van de game is de informatieweergave van de verschillende delen van de stad. Rechts op het scherm heb je tal van buttons waar je verschillende gegevens mee kan opvragen. Als je bijvoorbeeld de werkgelegenheid wilt bekijken voor je stad, hoef je maar op een knop te klikken en je ziet mooi de zones waarin mensen wonen die niet aan werk raken. Aan jou om dit probleem op te lossen. Aan de bovenkant van het scherm heb je ook een balk die je toelaat om per zone in je stad ook te zien wat de problemen zijn of wat juist goed loopt. Zo kun je voor de industriezones zien dat er soms een tekort is aan geschoolde werknemers.



Upgrades

Iets waar ik mij persoonlijk ook dood aan ergerde, is het feit dat sommige dingen pas beschikbaar zijn als het spel je stad goed genoeg acht om die dingen er te gaan neerpoten. Het is echter wel zo dat sommige van die dingen nuttig kunnen zijn om problemen te verhelpen, maar je ze gewoon nog niet kan plaatsen. Dit is een spelmechanisme dat niet werkt. Een trial-and-error systeem zou hier beter op z'n plaats zijn en de diehard city building fan zal sowieso weten wat hij wel en niet kan. Misschien verhoog je de instapdrempel van de game hiermee, maar dit genre van games is nooit echt voor casual gamers geweest. Het achterhouden van upgrades en nieuwe gebouwen is dus een verkeerde beslissing geweest en bijzonder frustrerend bij momenten. Zo constateer je op een gegeven moment dat je wegennet te druk bevolkt is en er files ontstaan, maar kun je het niet fixen omdat er geen bredere wegen of bushaltes beschikbaar zijn.

Graphicsgewijs is deze game ook niet om over naar huis te schrijven. In tijden waarin de superrealistische graphics over van de schermen spatten in menig huiskamer, zitten we hier nog met fletse, droge graphics, die bijzonder repetitief overkomen als je gaat inzoomen tot op straatniveau. Bovendien is het leven in je stad zodanig saai, dat je een hartaanval zou kunnen krijgen van boredomness. Iets om dus niet echt trots op te zijn. Als je uitzoomt tot op een degelijk niveau, kan ik enigzins nog zeggen dat de stad er goed uitziet, maar laat het woord goed dan toch wel een overstatement zijn.