Colin McRae: Dirt 2

Review | 03 January 2010 16:12 -

De Colin McRae-reeks is altijd al één van de betere racegames geweest en dat is niet anders bij Dirt 2. Bij de dood van de rallylegende was het even onzeker of er nog Colin McRae games zouden uitkomen, maar na overleg met de familieleden werd dan toch Dirt 2 aangekondigd. De legende leeft dus ook via zijn games voort en zijn naam staat voor deze nieuwe titel uit de reeks nog steeds garant voor kwaliteit. De game heeft een aantal gameplay veranderingen ondergaan en hier en daar een ideetje meegepikt van andere games, maar dat komt Dirt 2 alleen ten goede.

Eén van de eerste veranderingen die meteen opvalt, is de manier waarop je de singleplayer carrière speelt. Die wordt nu voltrokken via de Dirt Tour, een wereldreis van evenementen waar je per locatie geld en ervaring kan winnen. Je leest het goed, je doet effectieve ervaring op in punten om zo telkens een niveau te stijgen en andere locaties te ontgrendelen op je wereldkaart. Het is een mooie variant op het oude systeem, maar eigenlijk blijft de achterliggende formule hetzelfde. Het lijkt op een RPG-element in een racegame, maar je moet gewoon weer bepaalde races voltooien om andere vrij te spelen. Je kan nu wel beter inschatten welke races je moet doen om naar dat volgende niveau te kunnen omdat je kan uitrekenen wat je nodig hebt om die niveau negen of tien locatie te kunnen spelen.

Ben jij een opkomend racetalent?

Het verhaal in de Dirt Tour mode komt er op neer dat je een beginnende rallypiloot bent op zoek naar wereldwijde bekendheid. Meer komt er niet aan te pas, maar dat is ook niet nodig in een game van dit genre. De eerste auto die je ter beschikking krijgt is een Subaru Impreza die niet bijster goed scoort op de drie bepalende factoren voor je auto: topsnelheid, acceleratie en stuurbaarheid. Dat is natuurlijk logisch aangezien je in de loop van je carrière betere auto's moet kunnen kopen. Per gewonnen race krijg je immers een hoop geld bij de ervaring die je opdoet als racepiloot. Je speelt er ook nog eens andere stickerpakketten of uitbreidingen mee vrij voor je bolide. Sommige kits zal je verplicht moeten aankopen om aan bepaalde evenement mee te kunnen doen. Je kan niet verwachten dat een auto met crosskit even goed presteert op een circuit dat vooral uit asfalt bestaat.  

Een mooi voorbeeld van hoe je in een racegame voor genoeg afwisseling zorgt, vinden we in de verschillende types races. Je hebt afstandsritten waar je van punt A naar punt B moet rijden, gewone circuitraces met een aantal rondes die je moet voltooien en races met een vertraagde start waarbij je de beste tijd moet neerzetten. Dat zijn drie basistypes, maar je hebt ook nog "domination" en "last mand standing". Bij domination kan je de race winnen en toch als laatste over de eindstreep gaan. Het is de bedoeling om de snelste tijd neer te zetten per onderdeel van een circuit. Het circuit is bijvoorbeeld in vier stukken verdeeld en per stuk zijn er tien punten te winnen voor de snelste tijd. Wie op de eindrangschikking het meeste punten haalt, wint de race. Last man standing is een gekend type uit andere games. De laatste piloot wordt gewoon om de zoveel tijd uit de race verwijderd tot er een winnaar overblijft. Het zijn vooral deze laatste twee types die online populair zijn.

Naast de verschillende types races, worden circuits ook nog eens onderverdeeld in het type auto dat daar best voor geschikt is. Je kan drie verschillende types wagens in je garage staan hebben, namelijk een buggy, "gewone" rallywagen of een jeep. Deze types besturen elk anders en geven zo nog een extra variabele om rekening mee te houden zodat de gameplay niet te eentonig blijft. Elke wagen kan je dan nog eens apart onder handen nemen. De aanpassingsmogelijkheden van elke wagen zijn uitgebreid genoeg om het verschil te voelen tijdens de races, maar simpel genoeg voor beginnelingen. Een ideale combinatie door het gebruik van maar zeven variabelen om je auto aan te passen, die elk maar vijf settings hebben.  

Moeilijk maar toch niet

De moeilijkheidsgraad van het singleplayer gedeelte is instelbaar per race, wat de game soms iets te makkelijk maakt. Dit gebeurt via een menu dat je steeds te zien krijgt voor je aan elke race begint, waar je ook nog eens kan instellen of je volledige schade wilt aan je auto of gewoon visuele schade. Volledige schade betekent dat je auto effectief de gevolgen van je stuurfouten zal ondervinden. Dat vertaalt zich in minder snel optrekken of slechter insturen, maar er is gekozen om dit niet volledig realistisch te maken. Het zal je niet beletten om de race tot een goed einde te brengen. Afhankelijk van welke moeilijkheidsgraad je gekozen hebt, heb je een aantal "flashbacks" ter beschikking. Hiermee kan je de laatste vijftien seconden terugspoelen om een crash te vermijden of het gewoon activeren om een stuurfout van de tegenstanders beter te misbruiken.  De combinatie van al deze instellingen maakt singleplayer in Dirt 2 iets te makkelijk.  

Een laatste aspect aan de singleplayer mode vind je in de vorm van relaties die je opbouwt met andere professionele rallypiloten zoals Ken Block. Dit gedeelte is echter slecht uitgewerkt omdat het enkel afhankelijk is van je overwinningen. Rijd je iemand van de baan of knal je gewoon op hen, dan zal de status nog steeds "vriend" zijn als je genoeg races tegen hen gewonnen hebt. Je tegenstanders worden ook nooit kwaad als je een verkeerd manoeuvre maakt, wat niet erg realistisch is. Hier kan zeker aan gewerkt worden voor de volgende Dirt game ofwel mag het gewoon verwijderd worden aangezien het niet echt een meerwaarde geeft aan de reeks.  

Multiplayer "Clutch" momenten

De multiplayer mogelijkheden in Dirt 2 zijn erg uitgebreid. Er zijn genoeg leaderboards en andere rangschikkingen om je een hele tijd zoet te houden. Voeg daarbij het gevoel van voldoening wanneer je wint van andere spelers in een spel dat toch wat talent en inzicht vraagt en je hebt een erg compleet multiplayer pakket voor een racegame. Vooral de domination en last man standing races zorgen online voor heel wat spektakel en bumper-naast-bumper allesbeslissende racemomenten.  

Het staat buiten twijfel dat een racegame makkelijker speelt met een gamepad of stuurwiel dan een toetsenbord. Toch zal je het gevoel hebben dat de menu's in de game speciaal gemaakt zijn met een gamepad in gedachten. Met de muis kan je namelijk niets aanklikken in het erg uitgebreide 3D-menu, iets wat erg makkelijk zowel gamepad als muis zou kunnen ondersteunen. Dat 3D-menu bestaat in de vorm van een volledige 3D voorstelling van je caravan en de auto die er vlak buiten staat. Dit geeft nog een extra gevoel van wereldreizen in het singleplayer gedeelte. Je hebt de wereldkaart om je singleplayer Dirt Tour locaties te kiezen, verschillende racing magazines waar jouw overwinningen en die van je vrienden te bekijken zijn, de online mogelijkheden, je auto's in je garage en de instellingen binnen bereik via je caravan. Het is eens iets anders dan een gewoon menu en het houdt je in racestemming doorheen de game.  

Stem copiloot neemt nood aan minimap weg

Ten slotte is het zeker de moeite waard om de kwaliteit van het geluid te vermelden. De muziek tijdens het 3D-menu gaat niet snel vervelen en de omgevingsgeluiden tijdens de races zelf maken het plaatje af. Publiek dat op het juiste moment begint te juichen, het toerental van je motor, het komt allemaal correct door je geluidsinstallatie tot zijn recht. Een van de meerwaarden aan het spel is ook de stem van de copiloot naast je in de auto. Na een tijdje wennen neemt die volledig het kijken op de minimap weg, wat erg handig is aangezien een milliseconde je ogen van de baan halen tot een allesbeslissende stuurfout kan leiden. Het stelt je bovendien in staat om van de grafische pracht te genieten. Het ziet er allemaal heel goed uit. De warmte in de Sahara straalt van je scherm af, terwijl het beklemmende en hectische karakter van de afgesloten parcours op je voorruit spat.