Command & Conquer 4 review 1

Review | 21 March 2010 0:00 -

Wie van Command & Conquer 4 een voortzetting van de reeks verwacht, zal toch even moeten slikken. Naast de drastische verandering in gameplay heeft de titel ook een stijlbreuk gemaakt in de welgekende, typische Command & Conquer-filmpjes. Deze nemen een iets serieuzere en grimmigere wending, waardoor het karakter van deze tussendoortjes minder goed overkomt. Al bij al heeft de Command & Conquer-reeks heel wat veranderingen doorgemaakt in zijn vijftienjarig bestaan, maar deze game kan je bijna geen verandering meer noemen. Het is een totaal andere ervaring geworden. Je zal hier en daar nog herkenbare elementen tegenkomen waaronder Kane, enkele units en de namen GDI en NOD, maar daar blijft het bij.

Je kan natuurlijk meteen de vraag stellen of deze veranderingen Command & Conquer 4 beter maken. Spijtig genoeg is dat niet het geval. De game heeft van enkele succesvolle titels wat elementen genomen en die in een soepje gedraaid. Zo is er het systeem met experience points, waardoor je langzaam aan krachten en units kan ontgrendelen. Het leuke aan dit aspect is dat je in gelijk welk onderdeel van het spel ervaring kan opdoen. Zowel single player, co-op als multiplayer geven dus punten om je profiel te ontwikkelen. Deze formule klinkt je misschien bekend in de oren als je Modern Warfare 2 al gespeeld hebt. Spijtig genoeg komt dit niet goed tot zijn recht omdat je via de single player campagne ongeveer vijftig procent van de mogelijke unlocks behaald hebt. Wil je dus, voor je de minder dan negen uur durende campagne hebt afgewerkt, eens aan de slag in het multiplayer-gedeelte, dan is de kans groot dat je door het gebrek aan units of krachten flink onderuit zal gaan. Voeg daar nog eens aan toe dat je de NOD en GDI apart moet ontgrendelen, dan zit je al snel te kijken naar een grind om goed mee te kunnen spelen in het multiplayer-gedeelte. Je kan het ook niet laten te denken dat deze formule een excuus is voor het feit dat je altijd online zal moeten spelen. Je ervaringspunten worden wel voortdurend bijgehouden, maar je kan deze game dus niet spelen als je internet uitvalt of je op de baan bent zonder wifi in de buurt. 

Eens je goed aan de multiplayer kan beginnen, komt de echte waarde van de game naar boven. Het nieuwe gameplay-systeem is eigenlijk gebaseerd op teamplay. De enige online mode voor Command & Conquer 4 is domination. Het grote doel hier is om plaatsen op de map te gaan bezetten met je units en zo de puntenteller van je team de hoogte in te drijven. Vanaf drie tegen drie begint het pas echt leuk te worden omdat je dan tegelijkertijd over de drie mogelijke hoofdeenheden beschikt. Als je aan gelijk welke C&C 4-sessie begint, zal je namelijk de keuze moeten maken om te spelen met een offensieve, defensieve of support-unit. Elke crawler, zo worden deze hoofdtypes van units genoemd, heeft zijn specialiteiten. De defensieve crawler kan bunkers, luchtafweer en defensieve grondtroepen bouwen, de offensieve crawler bouwt grondtroepen die goed zijn om de belangrijke plaatsen in de map over te nemen en de support crawler kan troepen genezen, vliegende units bouwen en speciale krachten oproepen over de hele map, zoals airstrikes. Indien je crawler vernietigd zou worden of als je om tactische redenen een andere wilt, kan dit altijd, mits een bepaalde wachttijd. 

Wachttijden en een maximum aantal commanderpunten zijn de enige limieten die je hebt op het bouwen van units. Je hebt ondertussen waarschijnlijk al door dat er niet meer gesproken wordt van gebouwen of de welgekende tech trees. Deze komen niet meer aan bod in C&C 4. Je moet dus ook geen Tiberium patches gaan leeghalen of veroveren. Er is geen sprake meer van benodigde power of grondstoffen. Hiervan wijkt de game erg af van zijn voorgangers. De zwaardere units kosten meer commanderpoints terwijl infanterie een klein aantal punten vergt. Zo kan je toch nog een persoonlijke touch geven aan je leger, maar je keuze is erg beperkt. De oplettende gamer heeft hier wel meteen door dat veel gevechten goed of slecht zullen aflopen met het welgekende steen-papier-schaar-principe. Bouw je dus enkel tanks en de tegenstander heeft een combinatie van tanks en anti-tank infanterie, dan zal het gevecht snel voorbij zijn.

Goed voor casual en hardcore RTS-spelers

Dankzij dit systeem hebben casual gamers wel meer het gevoel dat ze ook iets in de pap te brokken hebben. Strategygames worden meestal getypeerd door hun moeilijkheidsgraad in multiplayer. Dit trekt sommige gamers aan, maar stoot anderen na het zoveelste onbegrijpelijke verlies dan weer af. Deze formule laat toe dat minder getalenteerde gamers ook een kans hebben om een leger te bouwen en toch nog een goed gevecht mee te maken. Voor dit type gamers is verlies na verlies lijden zonder effectief iets te doen een nachtmerrie. Let wel, deze gamers zullen nog steeds veel meer verliezen te verwerken krijgen dan gamers die tot in de puntjes weten hoeveel schade een unit doet en welke counters het best werken tegen andere units. Maar het gevoel dat je krijgt van dit systeem laat toe dat je effectief aan het spelen raakt zonder dat je net gebouwde basis met de grond gelijk gemaakt wordt. Je kan zelfs de hele tijd aan de verliezende kant zitten, dankzij het feit dat je steeds een nieuwe crawler kan laten verschijnen, kan je blijven weerstand bieden.

De graphics van deze nieuwe Command & Conquer-titel vallen spijtig genoeg wat tegen. Vergelijk ze met de nieuwe Starcraft 2-beta of het onlangs verschenen Supreme Commander 2 en je zal meteen merken waarom. Je kan niet ver uitzoomen en zit dus met je neus op de units gedrukt, terwijl deze er niet goed genoeg uitzien om van dichtbij te bekijken. De units zien er ook niet meer zo stoer en krachtig uit als ze klinken. Op het geluid valt namelijk niet veel op aan te merken, daarin is er dan weer wel trouw gebleven aan het oude Command & Conquer-gevoel. De interface is onduidelijk opgebouwd en het zal even wennen zijn om overweg te kunnen met wat de game juist van je verlangt. Daar speelt de single player campagne goed op in, maar toch heb je het gevoel alsof de titel wat gebruiksvriendelijker kon. Als het aanvoelt als een karwei om echt te leren werken met een game, dan zit er iets goed fout. Alles kon net dat tikkeltje intuïtiever.

"Die zien we nooit meer terug!"

Het verhaal maakt een einde aan het Tiberium-gedeelte van de Command & Conquer-reeks. We gaan er niet te diep op in, maar we kunnen wel meegeven dat het afscheid van Kane en de Tiberium-saga niet zo spectaculair is als verwacht. Kane was het icoon van de reeks en staat welverdiend op de cover van de game. Spijtig genoeg wordt de man bedankt voor zijn moeite zonder episch einde. Eén van de eerste maps in de korte campagne heet toepasselijk "The beginning of the end". Het doek valt hiermee over meer dan deze reeks alleen. Het valt ook voor het karakter en de welgekende gameplay van het toch wel klassieke Command & Conquer.