Diablo III

Review | 23 May 2012 22:02 -

Het is al van juni 2001 geleden dat Diablo II: Lord of Destruction verscheen. Over heel de wereld zaten gamers jarenlang uit te kijken naar een vervolg in de reeks. Het duurde nog tot 2008 voor er een officieel teken van leven werd gegeven en sindsdien werd er maar één vraag gesteld aan Blizzard: "Wanneer komt Diablo III?" Met het gekende antwoord, wanneer hij klaar is, zijn wij natuurlijk niks. Uiteindelijk werd de releasedatum op 15 mei vastgeprikt, een datum die niet snel vergeten zal worden.

Elf lange jaren hebben we dus moeten afzien. En hoe dichter de release kwam, hoe erger. We kregen trailers en geruchten naar ons hoofd geslingerd, maar een totaalplaatje vormen bleef moeilijk. Het feit dat Blizzard zelfs in de laatste ontwikkelingsfase van de ene dag op de andere volledige elementen eruit gooide en verving door nieuwe hielp zeker niet mee. Na het succes van Diablo II was de druk op de schouders van Blizzard natuurlijk immens. Niet alleen moesten ze na meer dan tien jaar de fans van vroeger kunnen tevreden stellen, ze moesten ook moderniseren en proberen de nieuwe generaties mee te laten genieten.

De Diablo-succesformule

Het verhaal in Diablo III is onderverdeeld in vier acts en speelt zich twintig jaar na het einde van zijn voorganger af. We beginnen aan ons verhaal in Tristram, waar we de eerste signalen zien van de opkomst van het kwaad. Je moet voorkomen dat de demonen Belial en Azmodan de wereld voor eeuwig in duisternis hullen. Aan het begin van het spel zal je merken dat dit een moeilijke opdracht wordt en er daalt zelfs een engel af uit de hemel om te helpen. Het spel situeert zich weer in Sanctuary, de wereld die we kennen van de vorige games. De fans van de reeks zullen zeker en vast blij zijn met de uitdieping die het verhaal brengt ten opzichte van de vorige games, maar nieuwkomers hoeven daarom niets te vrezen. De game is perfect speelbaar zonder enige voorkennis over het verhaal, wat zeker nodig is na zo'n lange tussenpauze. De manier waarop het verhaal wordt verteld valt ook op. Zo krijg je alleen tussen de acts een cinematic te zien, voor de rest hoor je gewoon stemmen praten terwijl je aan het spelen bent. Er hadden gerust wat meer cutscenes in gemogen, want die kunnen je echt wel kippenvel bezorgen.

Hoewel Blizzard trouw is gebleven aan de succesformule van Diablo, zijn er toch wel opmerkelijke verschillen met de voorgaande games. Om te beginnen is het systeem van de skills volledig aangepakt. Zo hebben ze de skilltree buiten gegooid en wordt een veel simpeler mechanisme geïntroduceerd. In Diablo III worden je keuzes sterk uitgebreid, je skills en runes die je vrijspeelt hangen volledig af van je level en zijn niet permanent. Als je merkt dat je huidige build niet werkt, kan je zonder moeite en tijdens het spelen je skills veranderen. Dit zorgt toch ervoor dat het veel minder intensief wordt om keuzes te maken en je dus eigenlijk ook minder betrokken wordt bij het uitbouwen van je personage. Ook over de indeling van je experience heb je geen controle meer. Je kenmerken zoals bijvoorbeeld strength en intelligence worden volledig automatisch aangepast afhankelijk van je klasse. Voor het craften kan je nu gebruik maken van artisans die je geleidelijk vrijspeelt. Alles wat je nog moet doen is grondstoffen verzamelen en de artisan maakt wat je nodig hebt. Die grondstoffen krijg je door magische items te demonteren bij de smid. Het bouwen van items is ook een soort loterij, want je weet nooit op voorhand welke kenmerken je nieuwe gear zullen hebben. Het kan zijn dat je een heleboel geld en materiaal hebt verkwist voor je een item krijgt dat geschikt is voor jouw klasse. Dan komen we aan bij de grootste nieuwe feature van Diablo III. Blizzard verplicht je nu om tijdens het gamen continu online te zijn via Battle.net. Je zou kunnen zeggen dat dit gezien de standaarden in de bestrijding van piraterij een logische en efficiënte oplossing is, maar dat geldt dan wel alleen voor de ontwikkelaar. Voor spelers betekent dit over het algemeen meer problemen en minder genieten van je game.

Als er op voorhand één iets in het voordeel van Blizzard pleitte, is het toch wel dat ze op de hoogte zijn van wat gamers willen en vooral dat ze bakken ervaring hebben met online servers dankzij World of Warcraft. Maar zelfs zij hebben de impact van de immens gehypete game onderschat, en niet een beetje. De servers werden bestormd en dat hebben ze geweten. Bij de launch om middernacht was het onmogelijk om je in te loggen en dus te spelen. Iedereen zat met een zekere ‘error 37', de servers hadden het begeven. Een enorme zonde aangezien door nachtopeningen en digitale voorverkoop veel gamers hun nachtrust hadden gelaten voor het spel. Een ander minpunt van de servers is dat veel games, zelfs singleplayer, lag vertonen. Dat wordt hopelijk nog aangepakt, want dit maakt het spel soms ook gewoon onspeelbaar.



Verkennen en afslachten

We krijgen in Diablo III voor ons personage de keuze uit vijf klassen. De Barbarian is een fysiek indrukwekkende strijder die met veel geweld grote hordes vijanden te lijf gaat. De Witch Doctor kan monsters oproepen om aan zijn zijde te vechten, maar ook tegenstanders vervloeken en vergiftigen. De Wizard klinkt bekender en gaat, zoals je zou vermoeden, met spreuken de duivelse wezens tegemoet. De Monk gebruikt martial arts om zijn vijanden om te leggen en is moeilijk te volgen dankzij zijn immense snelheid. De Demon Hunter ten slotte houdt zich liever op een afstand om schade aan te richten met onder andere een kruisboog en bommen. Er is zeker genoeg diversiteit in de verschillende klassen en je zal telkens je speelstijl moeten aanpassen. Ook het genre krijgt een nieuwe wending. Er zijn voldoende elementen uit genres als de rpg en dungeon crawler aanwezig, maar er is ook een serieuze brok hack 'n slash bijgekomen. Je zal voortdurend enorme hordes vijanden moeten te lijf gaan zonder eigenlijk veel na te denken bij je acties.

De gameplay op zich is ook toegankelijker gemaakt, maar dat wil niet zeggen dat er geen diepgang in zit. De besturing is nog altijd simpel. De muis is je beste wapen als Diablo-speler en meer dan vijf knoppen op je toetsenbord zal je niet moeten gebruiken. De interface is standaard ook vrij sober gehouden, maar door enkele dingen aan te vinken in de opties breng je daar snel verandering in. Je kan bijvoorbeeld meer details over je skills krijgen en volledige vrijheid over hun indeling op je skill bar. Nieuwe spelers worden niet meteen overstelpt met informatie, maar voor een ervaren speler is dit detail toch zeker welkom.

Waar de Diablo-games vooral om bekend staan, zijn de dungeons die je moet verkennen, de monsters die je moet doden en de hoeveelheid loot die je kan verzamelen. Laat het duidelijk zijn dat er ook in deel drie geen gebrek is aan deze dingen. Tijdens je tocht zal je enorme landschappen moeten trotseren en veel dungeons moeten doorlopen. De plaatsen waarlangs je komt zijn zeer sfeervol en zijn zeker nooit saai. Er is ook opvallend veel licht en kleur aanwezig als je vergelijkt met de vorige Diablo-games. Elke plaats heeft zijn charme en overal zijn dynamische landschapselementen te vinden zoals een afbrokkelende muur of rondlopende kleine beestjes. Op de meeste plaatsen komen ook random dungeons en events voor. Die zijn volledig optioneel, maar kunnen je spelervaring toch enorm bevorderen als je de tijd ervoor neemt. Als je alleen speelt heb je ook de optie om een follower mee te nemen. Die medereizigers zorgen voor een beetje commentaar en afleiding, maar eens je doorhebt dat ze in gevechten maar weinig waard zijn, is de kans groot dat je ze gewoon achterlaat.

Natuurlijk zijn die bestemmingen geen vakantieoorden. Ze worden bevolkt door beesten en monsters, dus verwacht niet dat je tien seconden van het landschap zal kunnen genieten zonder aangevallen te worden. Er zijn naast de gewone vijanden ook Elites en Champions. Dit zijn standaard monsters, maar met speciale vaardigheden. Sommige kunnen teleporteren of je insluiten in muren. Deze monsters zorgen voor de uitdaging onderweg en afwisseling, maar bereid je voor op zware gevechten. Sommige van deze vijanden zijn immers zeer moeilijk te verslaan en kunnen meermaals tot de dood leiden. Het gevaar schuilt letterlijk overal en als held kan je vanzelfsprekend geen enkel gevecht uit de weg gaan. Wanneer je een nieuw soort tegenstander ziet, zal je ook merken dat je de mogelijkheid krijgt om naar een stukje verhaal te luisteren waarin zijn achtergrond uit de doeken wordt gedaan. Hierdoor krijg je een goed beeld waarom je juist door dat monster wordt aangevallen en waar het vandaan komt. Ook kan je onderweg dagboeken vinden van personages die tegenkomt. Ze geven meer diepgang aan het verhaal en zorgen ervoor dat je de NPC's leert kennen.

En dan komen we bij het laatste element, want al die monsters laten je niet met lege handen achter. Je wordt overstelpt met loot. Gelukkig speel je vrij vroeg in het spel de townportal vrij waarmee je in staat bent om van het slagveld naar de stad te teleporteren en terug om een pauze te nemen en je inventory leeg te maken. Na een tijdje zal je het overgrote deel van de loot wel laten liggen, aangezien ze vaak niet genoeg opbrengen en de inventory vrij beperkt is. Als je een goed item tegenkomt, heb je ook de optie om die in de Auction House te verkopen. Dit is een soort in-game eBay waar andere spelers kunnen bieden op je spullen. Soms vallen er ook serieuze koopjes te doen en dan wordt het ineens wel heel gemakkelijk om gewoon iets te kopen in plaats van het zelf te vinden. Er is een systeem van zeldzaamheid om de voorwerpen op te delen. Witte en grijze items zijn de meest voorkomende, daarna komen de blauwe, gele, groene en uiteindelijk de oranje legendarische items. Het is altijd tof om zeldzame voorwerpen te vinden, maar vaak zal je merken dat je gear van een lagere rank betere statistieken heeft en dat is wel spijtig. Dan kunnen we ons toch vragen stellen bij de systemen die Blizzard toepast voor zijn uitrustingen, want ook bij de wapens zal je merken dat één enkele onehander vaak meer damage doet dan een twohander of zelfs dualwield.

Met de co-opfuncties slaat Blizzard de nagel op de kop. Het online systeem komt hiervoor heel goed van pas. Iedereen is altijd online en je kan dus zonder enige moeite en op elk moment het spel van een vriend of een openbaar spel binnenspringen. De moeilijkheid wordt onmiddellijk gebalanceerd naarmate je met meer helden speelt. Soms kan het dus zeker een voordeel zijn om met iemand samen te spelen als je op elkaar afgestemd bent. In andere gevallen kom je in de problemen als er niet goed samengewerkt wordt. Wat vooral belangrijk is, is dat je medespelers hetzelfde idee hebben als jij. Het is niet fijn om met iemand te spelen die zo snel mogelijk door alles wil lopen als je zelf rustig wil verkennen. Maar wanneer je goed samenspeelt, zal co-op ongetwijfeld de beste ervaring bieden in Diablo III. We zijn tenslotte toch allemaal liever sociale gamers.

De game die af moest zijn

De grootste frustratie bij Diablo III is eigenlijk dat je na acht jaar ontwikkeling een game zou verwachten die echt volledig af is en daar word je toch soms teleurgesteld. Ondanks de uitvoerige bètatests zitten er nog hele grote bugs in de game. Zo kunnen je behaalde achievements bijvoorbeeld van de ene dag op de andere verdwijnen en kan je game onspeelbaar worden als je een item aan je follower geeft. Ook zijn er nog grote features die ontbreken. De PvP-modus is nog niet aanwezig en is zelfs nog langer uitgesteld en ook het Real Money Auction House waar je met echt geld spullen zal kunnen kopen en verkopen zit nog niet in de game. Als je dit ziet, mag je jou gerust vragen stellen bij de definitie van "wanneer het klaar is". Ook aan de servers zal nog gesleuteld moeten worden om de volledige ervaring te kunnen krijgen. Dat klinkt misschien als veel negatiefs, maar dat is het zeker niet. We moeten gewoon kritisch zijn voor een game die af zou moeten zijn.

Maak je nu vooral geen zorgen. Wanneer je aan de slag gaat met het spel zal je die negatieve dingen heel snel vergeten. Diablo III neemt je echt mee van het begin tot het einde. Het is een waar genot om de landen van Sanctuary te verkennen en het kwaad te bestrijden. Je reist door wondermooie locaties en kan genieten van de prachtige muziek die aanwezig is in het spel. Het verhaal is echt wel van niveau en zal zeker niet vervelen. Door de vele random gebeurtenissen zal het spel tevens nooit eentonig worden en steeds voor verrassingen blijven zorgen. Diablo III is zeker en vast het vervolg waar we allemaal op hebben zitten wachten.

De belangrijkste factoren van Diablo-games zijn de verslaving en de herspeelbaarheid. En ook daar doet Diablo III het goed. De game zal je vasthouden en je zal altijd willen zien wat er volgt. Een ander ding is natuurlijk dat je constant betere gear wil vinden en daardoor meer gaat verkennen. Je zal zeker een tijdje bezig zijn met deze game. Niet alleen heb je de vijf klassen die je kan spelen, maar je hebt ook telkens vier moeilijkheidsgraden en nog de hardcore modus. Je zal dus telkens het verhaal moeten spelen in Normal, Nightmare, Hell en Inferno. Dat zal ook nodig zijn als je het maximale level zestig wil bereiken. Elk niveau heeft ook exclusieve items. Wel moeten we zeggen dat het vrij lang duurt voordat de game merkbaar moeilijker wordt. Dit kan ervaren gamers wel irriteren die meer uitdaging zoeken. De hardcore mode tenslotte kennen we wel van andere games. Wanneer een hardcore personage sterft, ben je hem kwijt. Dit maakt alle moeilijkheidsgraden nog veel interessanter, omdat elke foute keuze nu wel zwaar afgestraft wordt.



Iedereen mag meegenieten

Zoals al eerder gezegd is Diablo III een prachtige game. Alle omgevingen stralen een bepaalde sfeer uit en ze leven. Ook de gevechten hebben voldoende grafische effecten. Zo zal het altijd leuk zijn om je zwaarste en meest indrukwekkende aanval te gebruiken op zelfs het kleinste monster. De animaties van de skills zijn steengoed gemaakt en dragen bij tot de sfeer. Een duidelijk doel van Blizzard was om Diablo III toegankelijk te maken voor een zo groot mogelijk publiek. Dat is gelukt door de systeemeisen heel laag te houden. Je zal op een oudere computer of een laptop al met het spel aan de slag kunnen en zowel Windows als Mac worden ondersteund. Dat is toch een groot pluspunt voor een game die op zijn best is als je met vrienden speelt, want niet iedereen heeft nu eenmaal een beest van een pc. Langs de andere kant zullen gamers die wel over high-end materiaal beschikken een beetje moeten inboeten. De graphics zijn zeker netjes, maar geen uitblinker. De cinematics zijn dan weer pre-rendered en zullen er voor iedereen even fantastisch uitzien. Hier is veel aandacht aan besteed en dat brengt op, want ze zijn keer op keer een streling voor het oog.

Leah was the adopted daughter of Deckard Cain and daughter of Adria and Aidan.