Divine Divinity II

Review | 12 November 2009 17:42 -

"Dat het veel te lang geleden is dat we er nog iets van gehoord hebben", was tot voor kort altijd mijn antwoord als het ging over Larian Studios. Het is immers lang stil gebleven rond de opvolger van het veelgeprezen Divine Divinity. Dat is gelukkig van de baan. September begon met vanuit het niets een previewversie van Divinity II: Ego Draconis, een versie die mij toch wat deed twijfelen aan het spel. Was de overstap naar 3D een stap te ver? Gelukkig heeft de reviewversie mij volledig kunnen overtuigen.

 
Begrijp mij goed, na het uitvoerig spelen van de previewbuild - ik heb twee weken bijna niets anders gedaan - bleef ik met heel wat vragen en opmerkingen achter. Opmerkingen die zo goed als allemaal met de drastische verandering te maken hebben die het spel heeft ondergaan. Net als zoveel games in het RPG-genre heeft de derde grote titel van Larian de overstap gemaakt naar 3D. Een overstap die niet altijd even goed afloopt. Mijn grootste angsten werden dan ook waar toen ik de versie in handen kreeg die ook in de Duitse winkelrekken kwam te liggen. Hier moesten we nog even wachten, maar Larian Studios bewijst dat dit een goede zaak was. De extra tijd is namelijk heel erg goed gebruikt om het spel door te ontwikkelen.

Ken je vijand

Laten we echter niet te hard van stapel lopen en even het spel situeren. In 2002 konden we voor het eerst een blik werpen op de wereld van Rivellon, een magische wereld die tot op de vreemdste plaatsen vol leven zat. De typische middeleeuwse fantasiesetting kwam hier volledig tot zijn recht door de overvloed aan detail. Van het kleinste pratende vogeltje tot de grootste draak, alles was met liefde afgewerkt. Hier was een verhaal rond geweven dat nu niet meteen een Nobelprijs voor Literatuur verdient, maar toch boeiend bleef van begin tot eind. Als de Divine One trok je ten strijde tegen het kwade dat de lieflijke wereld van Rivellon was binnengeslopen.

Na een kort intermezzo zonder echte invloed op het grote verhaal, Beyond Divinity, loopt de trilogie verder in Divinity II: Ego Draconis. Hoewel je als Divine One je best hebt gedaan in het eerste deel is het kwade toch niet de wereld uit. Damian, de verpersoonlijking daarvan, zaait nog altijd terreur en verderf in het rond. Toch zou je kunnen zeggen dat ook de brave inwoners niet de grootste lieverds zijn.

Draken, die magnifieke prachtige reptielen, zijn namelijk weinig populair. Meer nog, er bestaat een speciaal gilde van drakendoders om de beesten op te jagen. Dat is ook waar wij ons bevinden bij de start van het spel. Na een lange opleiding staan we net met een voet op de drempel naar een bestaan als volwaardige drakendoder. Al na een paar minuten spelen maak je zelf de transformatie mee van onbeduidend jochie (of vrouwe natuurlijk) naar Dragon Slayer. Via een ritueel - dat teleurstellend simpel is - wordt je geheugen gebruikt als opslagplaats voor een hele hoop herinneringen van draken. Sun Tzu zei het al een hele lange tijd geleden: "ken je vijand en ken jezelf." Dit vormt een tactiek die hier ten volle toegepast wordt. Het enige nadeel aan deze procedure is dat het zoveel van je geest vergt dat je ‘toevallig' al je talenten die je in al die jaren training hebt geleerd terug kwijt bent. Geen nood echter, ze komen terug, langzaam...



Zo vrij als een vogel

Op draken jagen is natuurlijk niet genoeg. Sinds Drakan: Order of the Flame uit kwam in 1999 verwacht ik op zijn minst een vorm van vrije vlucht in een spel met het beest in de titel. Toch wel vreemd voor een gilde met als levensdoel het fileren van de beesten. Een accidentje is echter snel gebeurd, zeker als je - vers uit training - meteen mee op missie moet om één van de laatste draken te gaan doden. Wanneer je toevallig zelf de zwaar gewonde Talana ontmoet, die naast draak ook een bevallige dame is, vervloekt die je. Ze geeft je haar drakenvorm en maakt je zo een drakenridder. Plots gaan je vroegere leraren op jou jagen en moet je vluchten voor je leven. Als mens op de vlucht leer je plots ook dat niet alles is wat je dacht. Het had misschien handig geweest om toch een paar draken in leven te laten die kunnen vechten tegen Damian, zelf ook een draak.

Voor je echter met alles draak te maken krijgt, test je in eerste instantie je scherpe deductietalenten in een klein dorpje. Niet zomaar een dorpje, maar een echt dorps dorp. Tussen het geroddel en gekrakeel van schuchtere meisjes, verveelde soldaten en een strenge priester in ontdek je je eerste quests en meteen ook de wereld zelf.

Humor in details

Het is niet omdat de wereld elk moment verwoest kan worden dat je je kop moet laten hangen en het pessimisme moet omarmen als levensstijl. Het is een gezonde kijk op de wereld, die ze bij Larian duidelijk ook delen. Je ziet misschien geen middeleeuwse clown met een dansend beertje op het marktplein staan, maar humor is er zeker wel. Soms in dubbele toespelingen, soms eens heel erg duidelijk, maar het is zo alomtegenwoordig dat er toch een zeker luchtigheid in de wereld zit. We vinden dit zeker ook terug in dat kleine dorpje in een relatief rustig gebied. Hier maakt men zich meer zorgen om wie met wie het bed in duikt. Terecht overigens, zo blijkt na een paar avontuurtjes.

Al snel blijkt ook het uitgebreide van Divinity 2, of de optie om het achterwege te laten als je niet wil. Het valt op dat er bijna altijd een makkelijke oplossing is voor een quest - zeker voor sidequests - maar er ook genoeg diepte is voor zij die dat willen. Wat op het eerste zicht een eenvoudige quest lijkt, blijkt na wat uitleg door Swen Vincke, CEO van Larian Studios, net een gigantisch verhaal op zich met vertakkingen tot ver in het spel, compleet met navenante beloningen voor wie het zo ver volhoudt overigens. Het is mogelijk om het spel in een twintig à dertig uur uit te spelen. Wie echter zijn tijd neemt en wat geniet - zoals ik heb kunnen doen met de previewversie - die kan er toch makkelijk bijna vijftig uur aan spenderen. Op het eerste zicht ziet de wereld er niet zo heel groot uit, maar die zit vol van de quests, dungeons en te ontdekken zaken.

Herinner je je nog dat je geheugen gebruikt is als vat voor drakenherinneringen? Die geven je - naast een paar heel coole zilveren ogen die je geesten laten zien - ook een heel leuke ability: je kunt de gedachten van mensen lezen. Meteen gaat een volledig nieuwe wereld open om je quests op te lossen of om de plaats van dat bandietenkamp te weten te komen: gewoon even in het geheugen van die persoon neuzen. Dit komt wel met een kost die uitgedrukt wordt in XP. Niet dat je plots een level zou kunnen verliezen, maar je moet je opgebouwde schuld door je mind read altijd eerst aflossen eer je verder kunt levellen. Sommige subplots krijgen plots een hele andere wending door het stiekeme gedoe. Bij de juiste persoon kan het je zelfs een extra puntje opleveren om aan je skills te spenderen. Wijs kiezen is dus aangewezen. Het systeem is ook zodanig geïmplementeerd dat het amper doenbaar is je truukje bij iedereen te gaan toepassen. Dat zou je veel te veel ervaring kosten, ervaring die broodnodig is.

 
Geen klassen, of toch wel?

Kenmerkend aan de hedendaagse - en de betere oudere - RPG's is een hoge mate van non-lineariteit. Je kunt in grote mate zelf gaan kiezen waar je gaat en staat. Het enige wat je tegenhoudt om meteen naar de actie te lopen is het level van het gespuis dat je er tegenkomt. Divinity 2 houdt vast aan het beproefde systeem en laat niet zoals in The Elder Scrolls de monsters samen met je levellen. Het kan en zal dus zeker meer dan eens voorvallen dat je halsoverkop het hazenpad zult moeten kiezen om je vege lijf te redden.

Tijdens het levellen ben je helemaal vrij om je skill points te besteden zoals je wil. De keuze die je in het begin van het spel moet maken (zwaard, boog of magie) sluit niets uit voor later. De liefhebber kan zijn perfecte skill tree samenstellen, terwijl iemand met minder ervaring zich gewoon in één enkele klasse zwaar kan specialiseren. Zo waren de eerste uren van mijn spel puur gericht op boogschieten, speelde ik even later als boogschietende magiër en nog wat later als een magiër met een zwaard en een hele hoop zelf opgeroepen beesten. Zo'n uitgebreide keuze is natuurlijk een tweesnijdend zwaard. Voor de doorgewinterde gamer is het een bevrijding om te kunnen experimenteren. Wie echter voor het action adventure gedeelte komt en maar willekeurig zijn punten gaat besteden, zal afzien. Aan de andere kant is dat net wat een RPG zo leuk maakt, dus klagen doen we zeker niet.

Waar ik wel over wil klagen is de grote mate aan voorspelbaarheid. Halverwege het spel kun je al mooi gaan voorspellen hoe de groepen vijanden die je moet bevechten samengesteld zullen worden. Het maakt daarbij niet uit of het kleine groene monstertjes zijn of huurlingen rond een kampvuur, de essentie zal altijd min of meer gelijk zijn. Zoiets is jammer, want het maakt het vechten na een tijdje wat repetitief.

Up and away...

Zoals ik hierboven al schreef word je op een gegeven moment opgezadeld met een drakenvorm. Drie keer raden wat je vijf minuten later aan het doen bent? Verder questen natuurlijk, je moet namelijk nog een tijdje verder questen eer je zelf kunt opstijgen. Laat ik meteen maar zeggen dat het vliegen fantastisch is. Het is ook een spel in een spel, met alle voor- en nadelen van dien. Daarbij is er één grote teleurstelling: voetvolk kun je niet vermoorden met je draak en omgekeerd ongeveer niet. Ongeveer zeg ik, want bij een snelle ontsnapping via je drakenvorm kun je natuurlijk nog geraakt worden, wat ik meermaals heb mogen ondervinden. Dat is echter nog niets bij het volgende nadeel: in je drakenvorm zie je niet wie allemaal op de grond loopt. Snel even naar de andere kant van de map doorvliegen om daar terug op een idyllisch landweggetje te transformeren, loopt zelden goed af, tenzij je een zeker niveau hebt. Oppassen dus!



Het vliegen op zich vind ik overigens eerder richting shooter uitgaan. Dit doet het geheel geen eer aan, zeker niet, maar het is een feit dat behendigheid hier een grote factor is. Er bestaat namelijk heel wat afweergeschut tegen draken, naast grote schilden waar je slechts tegen een grote prijs binnen kan. Die kunnen natuurlijk verwoest worden - je draak heeft een aparte skill tree om hem wat op weg te helpen. Daarnaast zijn er nog enkele zwevende burchten die je via een poort kunt bereiken. Om die plat te leggen, is een combinatie nodig van behendig vliegen tussen afweertorens en andere draken in en het klassieke rpg-werk.

Een goede tip trouwens: om praktische problemen met je transformatie wat uit de weg te gaan en het geheel een leuke swing te geven is ervoor gekozen om de schade die je ondervindt door het vallen zwaar beperkt. Handig, want je zult niet altijd de kans krijgen om mooi net boven de grond te gaan vliegen alvorens terug een wat menselijkere vorm aan te nemen.