Perstrip/ Hands on - Guild Wars 2

10 April 2012 9:03 -

Valt er nu echt niet op te boksen tegen het aanhoudende succes van World of Warcraft? De Amerikaanse studio ArenaNet probeert het nog eens met Guild Wars 2, de opvolger van de relatief succesvolle free-to-play-MMO. Uitgever NCSoft nam ondergetekende mee naar het Britse Brighton, waar de Europese zetel van NCSoft gevestigd is, om een vijf uur durende demo van de game te doorlopen.

Waarom zit iedereen zo uit te kijken naar de volgende World of Warcraft-killer, die maar niet lijkt te komen? Heel simpel: omdat tenminste een béétje WoW killen de enige manier is om een succesvolle MMO op de markt te brengen. Het is namelijk een spellengenre dat zoveel tijd opslorpt, dat de gemiddelde speler die überhaupt geïnteresseerd is in het genre  snel aan zijn plafond zit. Het is of WoW, of iets anders: games van dit slag slorpen zoveel tijd op dat je ze moeilijk naast een concurrerende titel kunnen worden gespeeld.

Maar ArenaNet, makers van het redelijk succesvolle Guild Wars en diens uitbreidingen, proberen duidelijk ook de markt een beetje open te breken. Dat doen ze met een heel simpele maar doeltreffende truc in hun mouw: de speler geen vijf minuten rust gunnen. In tegenstelling tot World of Warcraft, waarin je ellenlange wandelingen kunt maken zonder dat er iets gebeurt, hos je in Guild Wars 2 van de ene missie naar de andere. De game bevat een actiegerichte cadans die je eigenlijk alleen tegenkomt in pure actiegames, waardoor spelers van dat soort games misschien eindelijk over de brug kunnen worden gehaald om ook eens een MMO te proberen.

1 / De queeste

Met het bezoek in Brighton en een previewsessie vlak voor Gamescom afgelopen zomer, liep ik inmiddels tweemaal door de low-level-content die ArenaNet ook in zijn gesloten bèta van enkele weken geleden speelbaar maakte. In Keulen speelde ik de eerste paar uren van de game als een stierachtige Charr, en was ik verrast door de bijzonder uitgebreide mogelijkheden om je personage uit te bouwen en de manier waarop je meteen in de actie werd gezwierd: waar je in de meeste rpg's het eerste uur ratten of ander onbeduidend ongedierte zit te verdelgen, kreeg ik in die Guild Wars 2-demo quasi meteen al een paar relevante knokpartijen voorgeschoteld, en volgde de eerste bossfight al na minder dan een uur spelen.

Diezelfde focus op actie kwam ik voor een tweede keer tegen toen ik de vroege content van de game opnieuw speelde in Brighton, deze keer als een menselijk personage. Net als tijdens mijn eerste Guild Wars 2-ervaring had ik een erg vrije hand in de keuze van ras, klasse en professie, en ook de diepere elementen die  de meeste andere games van dit slag niet hebben - sociale achtergrond, emotioneel verleden en zegeningen - waren er uiteraard opnieuw. En net als tijdens die eerste speelsessie in augustus mocht er meteen worden geknokt: een dorp moest worden beschermd tegen een aanval van Centauren, en na die korte aaneenschakeling van missies, nauwelijks een halfuur in de game, mocht er al een boss over de kling worden gejaagd. De makers van Guild Wars 2 bezwoeren dat je geen vijf minuten niks te doen zult hebben in de game, en dat lijkt te kloppen. Mijn enige tegenwerping was echter: is het nodig? Mijn gevoel was dat er gewoon tevéél te doen was, waardoor je te weinig al even nodige momenten van rust en exploratie krijgt.

Een ander element dat indruk op me maakte was de variatie in manieren waarop je bepaalde missies tot een goed einde kunt brengen. Soms valt er alleen maar te knokken, zoals tijdens die centaurenaanval, maar ik kreeg ook een korte tussenmissie achter de kiezen waarin ik een omwonende van het dorp dat ik zonet had helpen beschermen moest helpen. Ik kwam terecht op het erf van een bevallige boerin, en kon op verscheidene manieren goeie punten scoren: koeien eten geven, gewassen laven met water, of - als je dat allemaal wat te soft vindt - reuzenwormen die uit de grond komen gekropen een kopje kleiner maken. Met ook hier weer een kleine boss, die dus in de kleinste missies blijken te zitten.

Tot slot trok ik naar Divinity's Reach, de stad waar het echte avontuur zou moeten beginnen, en kwam ik er in een ordinair cafégevecht terecht. Daar begon de eerste confrontatie met ‘echte' tegenstanders, die dus wapens en vaardigheden hebben, en ook dat gevecht bleek zich te houden aan de wetmatigheden die ik al eerder was tegengekomen: er zit ritme en cadans in Guild Wars 2, en de game houdt rekening met het temperament van de speler. Dat maakt de game erg toegankelijk voor beginnende spelers, maar er zitten ook een paar stevige hardcore-rpg-elementen in. Zoals materiaaldeterioratie: je harnas kan na een paar harde klappen kapot geraken, waarna je dus in je ondergoed verder moet tot je het hebt laten herstellen.

2 / PvP

Iets later werden ikzelf en het pan-Europese gezelschap van gamejournaille waarin ik me bevond uitgenodigd om een paar potjes Player vs. Player te spelen. Hier stootte ik op een doodeenvoudig maar misschien wel briljant principe dat de makers van Guild Wars 2 introduceren in hun game: je wordt automatisch geupleveled naar level tachtig als je aan zo'n meerspelermatch begint. Met een uitgebreide waaier van vaardigheden en wapens die je dus mogelijk nog niet had verdiend in de gewone queeste. "De nadruk op persoonlijke levels moet eruit", zei een van de ontwikkelaars.

Met andere woorden: er is in de PvP-sequenties geen enkele differentiatie meer tussen spelers wat de uitbouw van hun personage betreft. Het enige waarmee je het verschil maakt is je muis-en-toetsenbordskills, waardoor de meerspelersequenties de prettige chaos van een gewone multiplayergame hebben. Zie het als een team-based deathmatch: de spelers worden verdeeld in twee groepen, en de eerste die vijfhonderd punten scoort wint. Die puntjes kunnen worden opgeteld door middel van ‘capture points' wanneer je een bepaald strategisch punt hebt bereikt, of door spelers van de andere clan keihard kapot te maken. Een verslagen tegenstander kan worden geheeld door zijn teammaats, behalve wanneer je blijft kloppen of hem afmaakt met de ‘F' van ‘Finish'. Nice! De Player vs. Player-modus kun je op elk moment kiezen uit het hoofdmenu van de game, ook dus als je nog maar een schamele level één of twee hebt behaald in de hoofdqueeste.

3 / Dungeons

Tot slot kon er nog een kerkertje worden verkend in groep. We doken de Ascalonian Catacombs in, waar de boel ineens zodanig hardcore werd dat je elkaars hulp meer dan nodig had. Je mocht het er opnemen tegen ondode mensen en andere gedrochten die alleen maar in duisternis leven, en die waren zo taai dat ze uitsluitend met een voltallige crew en een goed uitgekiende strategie over de kling te jagen vielen.

Erg opvallend aan die dungeons en PvP-missies vond ik dat ze, hoewel de toegang ertoe erg eenvoudig is en ze volledig losstaan van de hoofdqueeste die je kunt doorlopen, mooi ingebed blijven in de uitvoerige mythologie die de makers van de game hebben opgetrokken. De dungeon die ik hielp doorkruisen was bijvoorbeeld een product van de oorlog tussen het menselijke ras en de Charr, en die werd ingeleid in een introductiefilmpje waarin je dezelfde gebeurtenissen te zien kreeg als in de queeste-intro wanneer je een human- of Charr-personage hebt gekozen. Een zoveelste testament van de enorme gelaagdheid die in Guild Wars 2 zit: iedere laag (de mythologie, het pure numerieke rpg-design, de missiestructuur, de combat, enzovoort) voedt de andere.

Kleine confessie: ik ben helemaal niet zo'n MMO-speler. Maar laat Guild Wars 2 niettemin maar komen. De game lijkt voldoende panache om een eerder actie- en consolegeoriënteerde speler eindelijk voor lange tijd aan zich te binden, en afgemeten aan de diepte van het achterliggende rpg-systeem vermoed ik dat ook hardcorespelers er wel pap van zullen lusten. Een potentiële klepper en, jawel, misschien wel een stevige concurrent voor World of Warcraft.