Iron Front: Liberation 1944

Review | 21 June 2012 10:42 -

Alhoewel er al heel wat oorlogsgames zijn verschenen, blijven ontwikkelaars nieuwe stukken uit de geschiedenis vinden om een spel rond te maken. Na een minder geslaagd Red Orchestra 2: Heroes of Stalingrad, die enorm door bugs geteisterd werd, zijn we aanbeland bij Iron Front: Liberation 1944. Opnieuw mogen we dankzij ontwikkelaar X1 Software zowel in de voetsporen van de Duitsers, als in die van de Russen treden. Het geheel zou ook door gebruik van de technologie uit ArmA II prachtig en realistisch moeten overkomen, maar is dit genoeg om voor eeuwig in ons geheugen geschrift te staan?

Na het installeren van Iron Front: Liberation 1944 - dat voor een keer niet via Steam, maar via het bijgeleverde schijfje gebeurd - is één ding alvast zeker. Het geheel wordt netjes gepresenteerd en we krijgen de keuze om het singleplayer-verhaal van de Duitsers en de Russen in hun originele taal te spelen. Ben je echter niet te vinden voor lange Duitse of Russische dialogen, die trouwens zeker hun charme hebben, dan kan je ook nog altijd kiezen voor de Engelse versie. De lip-syncing laat wel te wensen over, maar dat komt eerder doordat de graphics op zich niet veel voorstellen. Na het opstarten van het spel krijgen we namelijk al meteen te maken met traag ladende textures, pop-ups en een slechte balancering tussen achtergrondgeluid en de personages die aan het spreken zijn. Helaas trekt ontwikkelaar X1 Software deze lijn door en schotelt het ons nog meer bugs voor die ons meermaals Iron Front moeten doen heropstarten.

Vooraleer je naar het strijdveld mag trekken, krijg je een korte schiettraining voorgeschoteld waar je verschillende wapens mag uittesten en met granaten leert gooien. Het is wel eventjes zoeken naar waar je moet lopen, aangezien er nooit deftig in-game wordt gewezen naar je objective. Eenmaal de schietstand betreden, spelt de game je vast op de positie waar je staat. Sta je dus ietsje te veel naar rechts, dan kan je niet meer veranderen van positie en lukt het je ook niet om je wapen vrij te bewegen. Het enige wat je kan doen, is je vizier van boven naar onderen verplaatsen. Verre van logisch, maar gelukkig kunnen we deze bug omzeilen door geen enkel doelwit te raken en gewoon onze munitie leeg te schieten. Tot grote verbazing zijn we geslaagd in dit onderdeel van onze training en feliciteert de officier ons. “Sehr gut gemacht, mein Freund!” Een andere werkende manier om de bug op te lossen, bleek na een tweede speeltest gewoon een nieuwe game te starten…

Naast gewone machinegeweren te hebben uitgetest, krijg je ook nog de kans om met granaten te gooien, tanks omver te blazen met het grovere geschut en deze tevens zelf te besturen. Wie trouwens denkt eventjes de grapjas uit te hangen en zijn medesoldaten omver te blazen met een welgemikte granaat voor hun voeten, kan beter tweemaal nadenken. Na je daad wordt je meteen uitgescholden en ter executie gesteld. In een daaropvolgende cutscene moet je je lijden onder ogen zien en wordt je afgeknald. Een pijnlijke straf, maar nog pijnlijker is het feit dat je savegame zomaar overschreven wordt en je met een nieuwe soldaat mag beginnen. Hou dus meer dan één savegame bij, want voor je het weet... Een ongelukje is immers snel gebeurd op het strijdveld.

Iron Front probeert dankzij zijn historische correctheid uit te blinken, zowel als first-person shooter als strategy game. Af en toe zal je in de huid van de commandant kruipen om tactisch te werk te gaan en dat zorgt voor dat beetje afwisseling waar je eigenlijk al het hele spel naar hapt. Je krijgt namelijk nooit geen moment van rust, want je moet telkens van de ene objective naar de andere spurten, alles kapot schieten en terug naar het volgende gaan. Als commandant krijg je echter de mogelijkheid om in enkele missies de infanterie en tanks het werk te laten doen. Daarnaast zal het ook gebeuren dat je zelf de controle zal moeten nemen over een vliegtuig of tank, die er trouwens piekfijn in orde uitzien. Helaas valt de besturing tegen en worden we ook niet goed op de hoogte gehouden welke knop op ons toetsenbord nu precies waartoe dient.

Het moge duidelijk wezen dat de singleplayer niet echt een goed voorbeeld is van hoe een shooter uit de Koude Oorlog moet zijn, maar Iron Front heeft (gelukkig?) ook nog een multiplayer en editor. Vermits liefhebbers van ArmA, en diens mods, toch naar Iron Front: Liberation 1944 zaten uit te kijken, waren we op een heus slagveld voorbereid en hadden we graag ons team naar de overwinning geholpen. Tijdens co-op spelletjes en het gebruikelijke Team Deathmatch heb je keuze genoeg tussen welke klasse je wilt aannemen en waar je respawnt. Allemaal tof, maar lang overleef je niet tussen de rondrijdende tanks. Eentje bemachtigen en je teamleden aansturen is dus de boodschap, ware het niet dat er amper online spelers zijn. Misschien komt dat nog, maar aangezien ook de multiplayer compleet gebugged is – zoals antitankwapens die je vizier blokkeren – zal het niet voor binnenkort zijn. Ook voor de editor geldt dit, wat heel erg jammer is aangezien je eigen missies en dergelijke in elkaar kunt flansen. Een enorme gemiste kans voor X1 Software...