I always kill the things I love

Review | 15 November 2011 9:34 -

PC-gamers hebben er wat langer op moeten wachten, maar kunnen nu eindelijk ook rondlopen in de duistere straten van Los Angeles in L.A. Noire. Neem een glas whisky in de hand en dompel je onder in dit sfeervolle misdaadepos.

Het jaar 1947. De oorlog is voorbij en er heerst een gevoel van euforie. Amerika beleeft haar gouden jaren en de economie bloeit. Nergens merk je dit zo hard als in Los Angeles. Hollywoodsterren gedragen zich als halve goden en machtige zakenmannen hebben de touwtjes in handen. Toch is het niet enkel rozengeur en maneschijn. Los Angeles is eveneens de stad van de gevallen engelen. Een plaats waar de duivel botviert en lijkzakken zich als zandzakjes opstapelen. Ex-militair Cole Phelps werkt zich op binnen het politiedepartement om een machteloze strijd tegen dit kwaad te voeren. Zijn carrière is een wilde rollercoasterrit, gaande van verkeersmisdrijven, naar moordzaken, het oprollen van drugskartels en het blootleggen van brandstichtingen. Het verhaal ontplooit zich aan de hand van meer dan twintig afzonderlijke zaken met sfeervolle namen als "The Red Lipstick Murder", "A Marriage Made in Heaven" of "The White Shoe Slaying". Al snel zal je merken dat er meer aan de hand is en komt een doorlopende rode draad aan de oppervlakte. De game blikt ook regelmatig terug naar de oorlog en overal waar je gaat kan je kleine details ontdekken. Het verhaal is zonder twijfel één van de grootste troeven van L.A. Noire. Als je het volledige scenario zou afprinten zou je meer dan vier pakken papier nodig hebben en dat merk je duidelijk. De personages zijn erg sterk uitgeschreven en ook de verhaallijn zelf vormt een mooi aansluitend geheel.

Geloof niemand

L.A. Noire is geen dagdagelijks spel en bevat verbazingwekkend weinig actie. Dat getuigt van veel lef want het is niet eenvoudig om op deze manier de mainstream actiegerichte massa te overhalen. De nadruk ligt op het voeren van onderzoeken. Stel, er is het lichaam van een vrouw gevonden. Je begeeft je naar de plaats van het misdrijf en onderzoekt het lichaam en de nabije omgeving voor mogelijk bewijsmateriaal. Dat bewijsmateriaal is nodig want zonder deze achtergrondinformatie zal je de leugens of gaten in het verhaal van getuigen of verdachten niet kunnen doorgronden. Hoewel het spel je meestal wel in de juiste richting stuurt, zijn de ondervragingen van cruciaal belang en moet je zelf een afweging maken op basis van je voorkennis. Leg je iets te veel druk op iemand dan klapt deze dicht en wanneer je iemand beschuldigt kan je maar beter met harde bewijzen afkomen. Ga je te lichtzinnig te werk dan loop je het risico dat de dader vrij blijft rondlopen en zelfs al slaag je er in hem te arresteren, kan het zijn dat mogelijke medeplichtigen wel vrijuit gaan. Dat maakt dat het spel een hoge herspeelbaarheidsgraad heeft, tenminste als je er voldoening uit haalt om voor iedere zaak een maximum score te halen.

Voor L.A. Noire werd een nieuwe, uiterst gedetailleerde motion capture methode ontwikkeld. Hierdoor zien de personages er erg levendig uit. Vooral de gelaatsuitdrukkingen zijn van een ongezien hoog niveau zodat subtiele acteerprestaties van de acteurs nog steeds aanwezig zijn in hun digitale versie. Dat speelt meteen ook een belangrijke rol op vlak van gameplay. Hoe een personage zich gedraagt, je aankijkt of fronst met zijn gezicht kan bepalend zijn om te doorgronden of hij of zij mogelijks iets te verbergen heeft.

Plezierritjes

Team Bondi is er in geslaagd om het oude Los Angeles op een overtuigende manier tot leven te wekken. De map is werkelijk gigantisch en bevat ongelofelijk veel details. Ieder gebouw is uniek. Eenmaal je een aantal zaken hebt opgelost, verschillende locaties hebt bezocht en met personen hebt gepraat, zal je merken dat de stad zelf een verhaal vertelt. Zeker tijdens de tweede keer dat ik het spel speelde, viel op hoeveel verwijzingen je kan zien wanneer je een plezierritje maakt doorheen de straten. Wel is het zo dat er in de stad zelf niet zoveel valt te beleven. Geen spectaculaire jumps of grappige bonusmissies zoals in Grand Theft Auto. Nee, L.A. Noire houdt het behoorlijk somber. Het verzamelen van filmrollen, politiebadges en het ontdekken van bekende locaties, geven je wat extra reden om op verkenningstocht te gaan, maar echt veel voldoening zal je hier niet uit halen. Ook de extra politiemissies zijn niet bijster interessant, maar ze laten je wel toe om na een zware dag vol met onderzoeken alle frustraties eens los te laten en je schietvinger te trainen.

Explosief

Deze PC-versie is geen luie omzetting van de consoleversies. Er zijn aanzienlijk wat verbeteringen merkbaar. Zo draait het op een recent systeem duidelijk vlotter dan op console. Van framerate problemen is dan ook geen sprake. Ook ziet alles er wat scherper uit zodat de details van de spelwereld nog meer in het oog springen. Op vlak van besturing zit het ook snor. Schieten gaat aanzienlijk soepeler met toetsenbord en muis, al vond ik het persoonlijk wel aangenamer om een controller op mijn computer aan te sluiten tijdens het rijden en het onderzoeken. Alle downloadable content die het afgelopen half jaar is verschenen, werd toegevoegd aan deze editie. Zo kan je genieten van vijf nieuwe zaken die naadloos aansluiten met de originele. Vooral "Nicholson Electroplating" is erg indrukwekkend. Hier maakt een gigantische ontploffing een volledige blok met huizen met de grond gelijk. Kosten noch moeite werden bespaard want deze zaak is zonder twijfel één van de interessantste uit gans het spel. De soundtrack verdient een afzonderlijke vermelding. Deze bevat heel wat prachtige nummers die een zeer authentieke oude sfeer uitstralen. De samenwerking met Rockstar is hier duidelijk aanwezig, want er zijn maar weinig games die zoveel moeite steken in de keuze van hun nummers. Er werden zelfs een aantal originele songs geschreven speciaal voor het spel.