Mass Effect 3

Review | 06 March 2012 18:17 -

Aan alles komt een einde. Zo ook aan de Mass Effect-trilogie en mogelijk de aarde. Dat laatste is echter nog geen vast gegeven dus beroemde intergalactische held Commander Shepard trekt een laatste keer ten oorlog. Ditmaal geen verraderlijke Spectre of één prototype van een menselijke Reaper, maar zowaar een hele invasiemacht aan Reapers. Het lot van het universum was nog nooit zo onzeker als nu.

Voor je aan het spel begint krijg je uiteraard de niet onbelangrijke keuze je savefiles in te laden van de vorige Mass Effect-game. Zo is ontwikkelaar BioWare er trots op dat iedere keuze die je ooit maakte in deze laatste game van de trilogie een rol kan spelen. Denk maar aan beslissingen omtrent de council of de mogelijke dood van squadmates in de finale missie van Mass Effect 2. Iedere speler van de serie krijgt dus zijn eigen uniek verhaal voorgeschoteld. Misschien ben je wel een liefdadige leider die zorg draagt voor zijn team waardoor je squad bestaat uit bekende gezichten. Of ging je roekeloos tekeer waardoor je nu een hoop nieuwe characters met eigen verhalen te zien krijgt mits het overlijden van je vorig team. Jij bepaalt het verhaal.

A New Hope?

Bovenstaande klinkt dan wel alsof nieuwe spelers iets missen maar niets is minder waar. In onze reviewbuild was de optie tot savefiles niet beschikbaar waardoor we het verhaal van BioWare volgden zoals zij het hadden voorzien voor de originele Commander Shepard. Alle voormalige gebeurtenissen werden kort en bondig aangekaart in conversaties waarna we vaak ook een uitgebreide uitleg konden terugvinden in de codex, een soort ingame encyclopedie voor Mass Effect. In zekere zin durven we zelfs zeggen dat dit uit het standpunt van het verhaal de meest toegankelijke Mass Effect-telg is. Zo is het verhaal eenvoudig te volgen en kun je zelf je speelstijl selecteren. Kies je Action, dan krijg je veel gevechten voorgeschoteld en spelen de gesprekken zich af in pure cutscenes. ben je meer voor verhaal dan kun je voor Narrative kiezen waardoor de gevechten beperkt zijn. Role Playing tenslotte bezorgt de perfecte mix voor RPG-spelers met actie en verhaal naadloos in elkaar verwikkeld.

Het verhaal zal jullie overigens op het puntje van de stoelen laten zitten. Er waren momenten dat we vreselijke keuzes moesten maken en dat een daarop volgende scène ons euforisch of net compleet stil achterliet. Alles wat je doet, heeft een impact en dat zal je ook persoonlijk voelen. Over de eigenlijke inhoud van het verhaal gaan we echter kort blijven om jullie geen spoilers voor te schotelen. De invasie van de Reapers is in volle gang en Commander Shepard zal de aarde moeten ontvluchten om steun te vergaren bij de diverse rassen die het sterrenstelsel rijk is. Onder het motto 'samen staan we sterk' moet je dus militaire en logistieke steun zien te vergaren en belangrijker: de verschillende rassen laten samenwerken. Zo hebben de Krogan een nare geschiedenis met de Salarians en Turians waardoor samenwerking best moeizaam te verkrijgen valt. Jouw acties bepalen van wie je allemaal steun krijgt en in welke mate. Dit alles zal later in het spel dan beslissend zijn voor de Reapers te verslaan. Elke bondgenoot of wapen zal immers gecatalogiseerd worden als war asset en een bepaalde waarde meekrijgen. Des te hoger je aantal assets en dus de totale waarde, des te hoger je slaagkansen zijn bij de uiteindelijke slag om het voortbestaan van de levenscyclus.

Getting ready for war

Al deze assets bekom je deels door de hoofdverhaallijn maar ook door sidemissions. Zo kun je op de Citadel allerlei gesprekken overhoren waarna je op zoek kan gaan naar de betreffende items. Enkele zul je tegenkomen in de missies terwijl het grootste deel verstopt ligt op planeten. Fans van de vorige Mass Effect-games zullen dan vooral denken aan de vervelende Mako-missies of het constante scannen naar resources. Dit alles is aangepast nu om een vloeiendere en vooral interessantere minigame te weergeven. Zo kun je in elk stelsel scans doen om een stuk gebied te onderzoeken naar war assets. Ben je in de buurt van een planeet, dan zal deze rood oplichten waarna je simpelweg een extra scan doet en het item binnenhaalt. Elke scan zal echter wel de nieuwsgierigheid van Reapers opwekken totdat ze je systeem binnenvallen. Vanaf dat moment is het dus een kwestie te verhuizen naar een ander systeem vooraleer de Reapers je schip, de Normandy, tot as herwerken. Kort en krachtig met een vleugje 'realisme' als we de verhaallijn in ons achterhoofd houden.

Voor de eerste keer ooit zal Mass Effect trouwens een multiplayer bevatten. Zo kun je in co-op met vier spelers hordes vijanden bevechten en zal als beloning je galactic readiness - wat je assets sterker maakt - omhoog gaan. De co-op heeft toch wat gebreken. Zo is het namelijk dat als je besluit geen co-op te spelen wegens geen interesse of ontbreken van internetmogelijkheden dat dit een zware impact heeft op je verhaallijn in de singleplayer. Zo stond het niveau van onze galactic readiness op de standaard vijftig procent, waardoor het eindgevecht niet bepaald rooskleurig verliep. Nochtans bezaten we quasi alle assets wat dus betekent dat je voor een perfect einde verplicht wordt tot de multiplayer. Je kan je readiness ook verhogen via bepaalde apps zoals Mass Effect Infiltrator in de App Store, maar het probleem blijft gelden voor liefhebbers van singleplayer. Een zware misstap voor deze reeks die nochtans teert op zijn standalone ervaring.

Less talking, more shooting?

Als we terugblikken op de belevenis van het spel, kunnen we met een gerust hart zeggen dat BioWare hier een prachtige job heeft gedaan met slechts enkele kleine steekjes. Het spel is ditmaal iets feller georiënteerd naar RPG-actie in plaats van RPG-verhaal en dat is, hoewel voor sommige een moeilijke keuze om te accepteren, zeker geen verkeerde beslissing geweest. Als voornaamste merkten we op dat de zogenaamde hubs een pak kleiner waren. In Mass Effect 2 kon je uren verdoen op de Citadel, Krogan DMZ en meer terwijl alle free-roaming zich nu centraliseert op enkel de Citadel die zelf een pak strakker is geworden. Geen eindeloos heen-en-weergeloop dus meer om missies in te leveren of personen en items te zoeken, maar een centrale plek voor al je hebben en houden.

Daar waar men echter heeft gesnoeid in het free-roamen, heb je nu meer vrijheid in je character. Nu is het mogelijk dat elke class ieder wapen kan dragen waar dit in vorige delen beperkt was. Echter zal je wel moeten rekening houden met welke wapens en hoeveel je er mee neemt. Shepard zal afhankelijk van het gewicht dat hij meezeult een cooldownbonus of -penalty krijgen op zijn powers. Speel je dus als een Biotic, dan is het slim om licht ten strijde te gaan met een paar SMG's zodat je vaker je krachten kan hergebruiken terwijl een Soldier uiteraard beter een heel arsenaal kan meepakken wegens zijn beperkte focus op zijn powers. Elk wapen is vanzelfsprekend aanpasbaar met allerlei gadgets die bepaalde voordelen leveren en deze ook daadwerkelijk merkbaar maakten. Minder opvallend was de rechtstreekse verbetering als we een hogere class kochten van onze wapens. Zo beloofde BioWare gewichtsvermindering, hogere capaciteit en dodelijkere kogels terwijl we hiervan in gevechten en statistieken niets in terugvinden. Een glitch of underpowered? Wie zal het zeggen. Onze krachten zelf veranderden gelukkig wel naargelang de geïnvesteerde punten en gaven ons in latere stadiums zelfs passieve bonussen als verlaagde cooldown of extra shields. Ook je armor zelf is overigens aanpasbaar, zowel in aparte onderdelen als in de volledige set met uiteraard hun respectievelijke voor- en nadelen. Naast dit alles beschik je in het heetst van de strijd nu ook over een Omniblade, een meleewapen. Effectief om verzwakte vijanden van dichtij te doden, maar we blijven toch onze afstandswapens preferen gezien de kwetsbaarheid en duratie van de uitvoering van deze aanval.

De gevechten zelf zijn er van twee soorten. Zo zul je vaak golf na golf aan kleinere vijanden tegenkomen afgewisseld met één of meer mini-eindbazen. Het zorgt voor een goede mix van snelle actie en tactische aanvallen. Alle knoppen en functies deden in het gevecht wat we ze opdroegen, net als onze AI. Er was slecht één vervelend minpuntje wat voor pc-gebruikers zelfs als spelbrekend ervaren kan worden. Zo heeft men besloten om de standaard spatiebalk naast de sprint en use-functie ook nog eens de coverfunctie mee te geven. Dit wou dus vaak zeggen dat we stierven omdat Commander Shepard een bepaald wapen niet wou opnemen maar er gewoon over sprintte of dat hij in cover dook in plaats van een cruciaal objective te activeren. Een kleine wijziging met verregaande gevolgen. Het is dus te hopen voor pc-gebruikers dat men het spoedig mogelijk maakt deze functies los van elkaar te binden.

The end of an era

Als we nadenken over ons laatste avontuur met Commander Shepard, worden we enigszins droevig. Deze laatste telg in de serie haalt alles uit de kasten om Shepard als persoon af te schilderen in een episch conflict en slaat er wonderbaarlijk goed in. Zo zul je meerdere gesprekken of belevenissen ervaren die ergens een bepaald gevoel bij je los weten te weken. Enkel het einde liet ons misschien een beetje simplistisch achter. Wat we minder begrepen was echter de beslissing van BioWare om - alweer - de echte cutscenes in een soort low-resolution weer te geven. Sommige scènes waren prachtig om te zien qua inhoud maar de grafische kant deed hier geen eer aan. Gelukkig was dit laatste in het spel wel goed in orde waardoor we buiten enkele niet noemenswaardige glitches echt hebben kunnen genieten van de visuele stijl die het Mass Effect-universum zo uniek maakt. Zet onder dit alles een prachtige muziekcompositie en je beleeft het verhaal alsof je het zelf meemaakt.