Max Payne 3 (pc)

Review | 13 June 2012 0:12 -

Vorige maand mochten we reeds de langverwachte derde telg uit de populaire Max Payne-reeks op onze consoles verwelkomen. De verwachtingen voor Max Payne 3 waren zeer hoog en gelukkig wist de game deze vrijwel allemaal in te lossen. Het spel mocht dan ook rekenen op goede kritieken van zowel de pers als gamers. Sinds kort is de game ook beschikbaar op pc en in deze review lees je hoe de "ultieme" versie het er van afbrengt.

Max Payne 3's verhaal speelt zich een tiental jaar na de feiten van de vorige game af. De dood van zijn familie en de daaropvolgende miserie heeft ervoor gezorgd dat Max nog lager gezonken is en zijn dagen vult met het vergiftigen van zijn lever met behulp van liters alcohol en pijnmedicatie. Wanneer een oude kennis uit de politieacademie echter onverwachts zijn pad kruist, lijkt het erop dat Max zijn toekomst een iets rooskleuriger tintje krijgt.

Onze held krijgt namelijk een job als bodyguard aangeboden bij de Branco's, één van de rijkste families in Brazilië. Max ruilt daarmee de donkere kroegen in voor het kleurrijke uitgaansleven in Sao Paulo. Maar wat eerst een droomjob leek te zijn, mondt al snel uit in een gevaarlijk kat- en muisspel tussen Max en de vijanden van zijn nieuwe werkgevers. Hoogst tijd dus om onze trouwe pistolen op te blinken en enkele kilo's lood in de richting van de vijand te spuwen.


Die goeie ouwe Max...

Vanaf de eerste minuut is het duidelijk dat Rockstar de cinematische gameplay van de vorige games behouden heeft in Max Payne 3. De spelervaring is opnieuw opgebouwd rond het kenmerkende bullet-time effect waarmee je tijdelijk de actie kan vertragen en met onmenselijke precisie de vijand kan trakteren op een dodelijke loodvergiftiging. De besturing met muis en toetsenbord zorgt ervoor dat het mikken veel vlotter en preciezer aanvoelt, maar wie dat zou willen kan indien gewenst ook een controller aansluiten.

Gelukkig is de game geen pure kopie van zijn voorgangers. Ook voor Max heeft de tijd niet stilgestaan en je merkt al snel aan zijn bewegingen dat zijn zware zelfmedicatie en alcoholmisbruik van de voorbije tien jaar zijn sporen hebben nagelaten. Zo voelen de bewegingen van onze held heel wat stroever aan en kunnen inschattingsfouten een fatale afloop hebben. Wanneer Max bijvoorbeeld tijdens een zogenaamde "shootdodge" tegen een muur aanspringt, dan zal hij bruusk uit het bullet-time effect gerukt worden en een makkelijke prooi zijn voor de vijand. Je moet nu ook veel voorzichtiger omspringen met je beschikbare bullet-time aangezien het iets moeilijker geworden is je reserve bij te vullen. Deze kleine aanpassingen aan de spelformule zorgen ervoor dat overwinningen zo veel zoeter smaken.

Wie non-stop actie verwacht zal echter bedrogen uitkomen, want de actie wordt regelmatig onderbroken door cutscenes waarin het verhaal beetje bij beetje uit de doeken gedaan wordt, vaak zelfs tussen twee gevechten in. Op zich zijn de cutscenes zeker niet erg, maar ze worden vergezeld door enkele "neveneffecten" die zeer vervelend zijn. Zo kunnen de cutscenes bijvoorbeeld niet makkelijk overgeslagen worden aangezien ze ook dienen als veredelde laadschermen. Daarnaast neemt Max telkens een pistool in de hand tijdens een cutscene waardoor je na afloop telkens opnieuw je favoriete wapen handmatig moet selecteren. Het lijken misschien minieme ergernissen, maar gecombineerd met het onhandig checkpointsysteem van de game kunnen ze tijdens een uitgebreide speelsessie zeer frustrerend zijn.

Op gebied van herspeelbaarheid heeft Max Payne 3 gelukkig heel wat te bieden. Na het uitspelen van de singleplayer campagne, die gemiddeld tien tot vijftien uurtjes in beslag zal nemen naargelang de moeilijkheidsgraad, kan je aan de slag met een tweetal zogenaamde "Arcade Modes" die de intensiteit van de gevechten een flinke boost geven. In "Score Attack" is het de bedoeling de levels te herspelen en een zo hoog mogelijke score te behalen door de vijanden zo creatief mogelijk een enkeltje richting hemel (of hel) te bezorgen. Verschillende leaderboards zorgen ervoor dat je makkelijk met je vrienden kan strijden om de eerste plaats. Daarnaast maakt de populaire "New York Minute"-mode uit de vorige games opnieuw zijn opwachting. Hierin start je elk level met slechts een minuut resterend op de klok en kan je enkel tijd bijverdienen door vijanden te doden.


Verrassend leuk

Naast de verschillende singleplayer spelmodes biedt Max Payne 3 voor het eerst ook de mogelijkheid om je schietkunsten online te demonstreren. Net zoals vrijwel alle Max Payne-fans stonden we redelijk sceptisch tegenover de toevoeging van multiplayer opties aan een reeks die voornamelijk gekend is voor het stylistische bullet-time effect waarmee je tijdelijk de actie kan vertragen. We waren dan ook aangenaam verrast dat Rockstar er in geslaagd is de cinematische actie uit de singleplayer campagne te vertalen naar een verbazend leuke multiplayer spelervaring.

Op gebied van gameplay heeft de multiplayer veel gemeen met deze uit de singleplayer campagne. Het kenmerkende bullet-time effect mag misschien niet zo prominent aanwezig zijn, maar dit maakt de multiplayer er zeker niet minder leuk om. De actie is een pak sneller en brutaler aangezien je het nu opneemt tegen tegenstanders van vlees en bloed die natuurlijk heel anders reageren dan computergestuurde vijanden. Je kan je online personage in grote mate naar eigen wensen aanpassen en uitrusten met allerhande wapens en gadgets die niet enkel visueel mooi zijn, maar ook een invloed op de gameplay hebben. Zwaarbewapende spelers zullen bijvoorbeeld meer schade kunnen incasseren maar minder snel kunnen bewegen, terwijl een lichtere uitrusting ervoor zal zorgen dat je vanzelfsprekend minder kogels kunt incasseren maar wel sneller zal kunnen recupereren van opgelopen schade.

Naast de standaard "Deathmatch" en "Team Deathmatch" biedt Max Payne 3 een aantal unieke spelmodes aan. In "Payne Killer" kan je met maximaal 8 spelers aan de slag. De eerste speler die een kill haalt, neemt dan de rol van Max zelf aan en de tweede speler die een tegenstander kan doden, mag in de schoenen van Raoul Passos stappen. Max en Raoul beschikken over heel wat gadgets en wapens waardoor de andere spelers zullen moeten samenwerken om hen te kunnen verslaan, en slagen de overige zes spelers Max of Raoul te doden dan mag de speler het meest schade aanbracht zelf de rol van dat personage innemen. Daarnaast is er nog de "Gang Wars"-spelmodus waarin een typische match opgebouwd is uit een vijftal willekeurige missies, zoals bijvoorbeeld het stelen van de vijandelijke vlag of het verroveren van strategische locaties. Het team dat erin slaagt als eerste drie missies te voltooien, wint vanzelfsprekend de match.

Het plezier dat de multiplayer kan bieden wordt jammergenoeg nu en dan verpest door connectieproblemen tijdens het spelen. Aangezien de matches door de spelers zelf gehost worden, hangt de spelervaring dus af van de kwaliteit van de verbinding van de speler die de match host. Tijdens het reviewen hebben we persoonlijk slechts één keer last gehad van een verbroken spelsessie door connectieproblemen, maar dit neemt niet weg dat het probleem bestaat.


Een lust voor zowel het oog als het oor

Op audiovisueel gebied is Max Payne 3 werkelijk verbluffend. De consoleversies zagen er al zeer goed uit en de pc-versie weet de zintuigelijke ervaringen tijdens het spelen nog een pak te verbeteren met behulp van scherpere textures en sterk verbeterde visuele effecten. De omgevingen die de game op ons scherm weet te toveren, zien er werkelijk verbluffend uit dankzij de knappe lichteffecten en de gezonde dosis detail die Rockstar in elk level voorzien heeft. De realistische physics engine zorgt er trouwens voor dat de omgevingen in grote mate vernield kunnen worden waardoor elk gevecht duidelijk zijn sporen nalaat.

De personages in de game zien er eveneens zeer goed uit. De animaties en bewegingen van zowel Max als zijn vijanden zien er natuurgetrouw uit en bezorgen de sfeer dat tikkeltje extra. Wie het niet zo begrepen heeft op bloed blijft trouwens best ver weg van Max Payne 3. De wondes die je kogels nalaten bij de vijanden zien er zeer pijnlijk uit en de vijanden reageren zeer realistisch naargelang het geraakte lichaamsdeel. Schiet een vijand in de knie en hij zal al schreewend op de grond vallen waarna je hem met een welgemikt schot uit zijn lijden kan verlossen.

Het is wel zeer jammer dat Rockstar opteerde om de kenmerkende cartoonstijl waarmee het verhaal in de vorige games uit de doeken gedaan werd te vervangen door in-game cutscenes. Hoewel deze cutscenes er zeer goed uitzien, missen ze de typische donkere sfeer van de voorgangers in de reeks.

Qua geluid tot slot mogen we absoluut niet klagen. De iconische muziek uit de vorige games is opnieuw van de partij en ook het stemmenwerk is opnieuw van uitstekende kwaliteit. Vooral de knappe prestatie van James McCaffrey, die opnieuw de rol van Max aanneemt, is lovenswaardig te noemen.