Rayman Origins - pc

Review | 08 May 2012 16:45 -

Waar is de tijd gebleven? In de jaren negentig schoten verslavende platformers als paddenstoelen uit de grond en nu mogen we al blij zijn als er af en toe een goed spel in 2D verschijnt, zoals Braid een tijd geleden. Daar bracht Ubisoft enkele maanden geleden gelukkig verandering in met Rayman Origins, een game die de bekende serie terug naar zijn roots neemt. Nadat we de Xbox 360-versie bespraken, is nu de later verschenen editie voor de pc aan de beurt.

De reden voor het welbekende been- en armloos mannetje om op pad te gaan, is zoals in veel platformers een beetje simpel. Rayman en zijn vriendjes liggen op een dag een luidruchtig dutje te doen en dit ziet een humeurige heks als reden om een legertje monsters op hen af te sturen. Het is dan ook aan Rayman en zijn kompanen om de Glade of Dreams te redden.

Platforming van de bovenste plank

Uiteraard is het verhaal in een game zoals deze niet van cruciaal belang. De meeste platformers staan of vallen met de gameplay en hoe die in elkaar zit. In het geval van Rayman Origins is dit dik in orde. Het spel biedt een grote hoeveelheid uitdagende levels waarin je telkens nieuwe acties onder de knie zal moeten krijgen. De leidraad blijft dezelfde. Snel en precies zijn wordt beloond en falen genadeloos afgestraft. De bedoeling is om zoveel mogelijk Lums te verzamelen, kleine gele bolletjes. Hoe meer Lums en geheimen je vindt, hoe meer Electoons je bevrijdt. Deze unlocken op hun beurt nieuwe karakters en levels. Lums zijn vaak slechts tijdelijk grijpbaar of moeilijk te bereiken, wat in een vroegtijdige dood kan resulteren. Het feit dat we dan bereid zijn om dood te gaan en meerdere malen opnieuw te proberen, is een argument voor hoe verslavend dit spel eigenlijk is.

Doodgaan in dit spel zul je dan ook vaak doen. De vijanden zijn op zich geen uitdaging, maar vaak vragen de levels zelf het uiterste van je vaardigheden. Als je een hart verzameld hebt, is je één fout toegestaan, maar anders word je meteen genadeloos teruggestuurd naar het laatste checkpoint. Dit kan af en toe leiden tot frustratie, aangezien veel levels een bijzonder moeilijk stuk hebben. De game houdt hier echter rekening mee en als je te vaak faalt op één stuk, zal je gevraagd worden of je door wilt naar het volgende gedeelte. Ook de geheime levels waarin je achter een schatkist moet aanlopen, zijn zeer uitdagend en zal je vaak al vloekend moeten herstarten. Uiteindelijk wint de aanhouder. Een level opnieuw spelen om een betere tijd neer te zetten of meer Lums te verzamelen, geeft enorm veel voldoening.

Geen vriendjes om mee te spelen

Je kunt al deze avonturen niet enkel alleen als Rayman doormaken, maar ook met één van de andere karakters. Sommige van deze zul je zoals eerder gezegd vrij moeten spelen door een bepaald aantal Electoons te verzamelen. Zit hier echter niet teveel mee in, aangezien deze karakters allemaal hetzelfde spelen. Nieuwe vaardigheden krijg je vanzelf en worden voor alle karakters vrijgespeeld.

Maar zelfs dan speel je nog maar altijd in je eentje. En alleen is ook maar alleen, dus biedt Rayman Origins ook een co-op aan waarin je met drie van je vrienden aan de slag kan. Raar genoeg heeft het spel geen online modi, dus je dient met je kameraden voor één scherm te zitten. Dit is een spijtige zaak, aangezien deze titel baat zou hebben bij een online co-op. Het bederft het plezier zeker niet en de lokale co-op blijft een meerwaarde, maar door dit feit is het spel misschien meer geschikt voor consoles dan voor pc.

Cartooneske pracht

Rest ons nog om het te hebben over één van de beste elementen van het spel: de graphics. De talrijke levels die je bezoekt tijdens het spel zijn divers en erg sfeervol. Vanaf een kaart, die doet denken aan die uit de Mario-games, volg je het pad van wereld naar wereld. Je zal tijdens je reizen jungles, ijsvlaktes, bossen en nog veel meer bezoeken. Dit alles wordt prachtig weergegeven en de kleurrijke, cartooneske graphics gaan nooit vervelen. De animaties van de vijanden en de karakters zijn ook prachtig om naar te kijken. Dit alles zorgt dat Rayman Origins een lust voor het oog is.

Ditzelfde kan niet meteen gezegd worden over de muziek. Die is op zich niet slecht en kan bij momenten, net zoals de graphics, bijdragen tot de atmosfeer. Maar heel vaak wordt deze repetitief na een tijdje, zeker als je bepaalde delen vaak opnieuw moet spelen. Over het stemmenwerk valt niet veel te zeggen. Alle karakters brabbelen een soort taaltje dat doet denken aan dat uit The Sims. Het is geen gemis en kan bij momenten best grappig zijn, maar het biedt ook geen meerwaarde.