S.T.A.L.K.E.R.: Call of Pripyat review 1

Review | 12 March 2010 9:07 -

De Koude Oorlog is weliswaar voorbij, maar toch is de nucleaire dreiging nog niet uit de wereld. Weinig games draaien rond het gevaar, maar toch neemt de S.T.A.L.K.E.R-franchise de handschoen op. Met Call of Tsjernobyl en Clear Sky leverde GSC Game World twee games af die het hart van spelers wereldwijd konden veroveren en daar breien ze met S.T.A.L.K.E.R.: Call of Pripyat naadloos een vervolg op. Naar goede gewoonte ben je weer een STALKER die de wereld afschuimt op zoek naar opdrachten om wat extra geld te verdienen. Lees snel verder waarom jij die stalker zou moeten zijn.

De reeks kende zijn oorsprong in 2001, maar verscheen pas effectief in de winkelrekken in 2007 met S.T.A.L.K.E.R.: Shadow of Tsjernobyl. Het spel was een vernieuwende shooter met een grote open spelwereld waarin de speler zich helemaal kon uitleven. Het is niet te vergelijken met de free roaming zoals we die kennen uit de Grand Theft Auto-reeks, maar je kan bijvoorbeeld wel kiezen in welke volgorde je de opdrachten uitvoert. In het spel kruip je in de huid van Alexander Degtyarev. Nadat een militaire helikopter op onverklaarbare wijze is neergestort wordt jij op onderzoek gestuurd naar het gebied in en rond Tsjernobyl. Naarmate je dichter bij het kleine dorpje Pripyat komt, dat vlak bij het getroffen gebied ligt, wordt de sfeer steeds grimmiger. Mens en dier zijn hier zwaar getroffen en de mutaties worden steeds gruwelijker. Wat ook opvalt in deze game is de verhaallijn. In het begin krijg je niet echt veel details voorgeschoteld maar doorheen het spel krijg je meer en meer een band met het personage, iets wat toch wel ontbrak in de twee voorgaande S.T.A.L.K.E.R-games. De eerlijkheid gebiedt mij wel om te zeggen dat die verhaallijn pas boeiend wordt in latere fases, maar hij biedt zeker genoeg aantrekkingskracht om te blijven doorgaan.

Looks

Een van de grote pijnpunten van de reeks waren de graphics. Hedendaagse games staan gekend om hun fotorealistische weergave, en als speler verwacht je dat de grens tussen een game en de werkelijkheid nog nauwelijks te zien is. Jammer genoeg heeft deze derde telg in de serie weinig tot niets opgestoken van zijn voorgangers. S.T.A.L.K.E.R: Call of Pripyat maakt gebruik van de XRAY 1.6-engine die onder andere door het gebruik van DirectX 11 de game moest bombarderen naar 2010. De textures zijn echter flets en tonen geen échte details. Het spel hapert ook op sommige punten, vooral wanneer weerelementen zoals bliksem en donder het landschap in hun greep houden. Tegelijkertijd is het ook prachtig om te aanschouwen en dat beetje (donder)licht te omhelzen als een welgekomen reisgezel, en de speler kiest zelf of gameplay dan wel graphics voor hem/haar primeren. Ook bij een lage resolutie en met lagere instellingen bleef het voor mij toch een doorn in het oog. Gelukkig is niet alles kommer en kwel. De makers hebben de site rond Tsjernobyl bezocht en daar foto’s gemaakt om de omgeving zo realistisch mogelijk weer te geven. Dat zorgt er voor dat spel ook het eerste van de drie zal zijn dat zo ‘goed’ is afgewerkt bij de release. In het verleden waren er wel meer patches nodig vooraleer het spel enigszins speelbaar was.

And feel

De sleutel in deze horrorshooter (what’s in a name) is sfeer. Het is de grootste troef van de serie die de kleine – maar groot in aantal - mankementen in het niets doet verdwijnen. Als mens zou je geen vijf minuten overleven in een radioactief gebied, maar als speler kan je ook in deze game weer naar believen het landschap verkennen. Langs de ene kant zijn er bepaalde zaken in je inventory die je daar bij helpen. Zo is er de stralingsmeter, die als een gek tekeer gaat als je teveel van het radioactieve goedje inademt. Daarnaast loopt de spelwereld vol mutanten die niet zo gesteld zijn op jouw aanwezigheid en je het liefst op een gruwelijke manier een kopje kleiner maken. Daarnaast is er een uitgebreid urensysteem ingebouwd in dit spel; tijdens de donkere nachten mag je dan wel een zaklamp en/of nachtkijker in je arsenaal hebben, maar die kunnen niet beletten dat je vaak op het puntje van je stoel zal zitten en tijdens het spelen af en toe over je schouder zal luren.

Op het gebied van wapens zijn er geen vernieuwingen te melden. Je hebt nog steeds een mes en simpele handgun ter beschikking, met een optie op getunede Kalashnikov’s voor het betere schietwerk. Je beschikt ook over een rugzak waar je allerlei items in kan verzamelen, en naast wapens is het ook een sterke aanrader om voedsel en medicijnen mee te sleuren. Later in het spel worden de tegenstanders angstaanjagender en de moeilijkheidsgraad schiet (net zoals de radioactiviteit van het spel) pijlsnel de hoogte in. Daarom kan je gebruik maken van side missions waardoor je armor of upgrades kan veroveren. Je moet ook steeds alert zijn over de conditie van al het wapentuig. Net zoals we zagen in Far Cry 2 kan je wapen vastzitten en daardoor onbetrouwbaar worden wanneer je vijanden tegen het lijf loopt.



Ik koos zelf altijd voor actie, maar je kan ook gebruik maken van cover; wapens schieten niet zo accuraat en dus is het interessant om achter iets te kunnen wegduiken wanneer de grond te heet onder je voeten wordt. Jack Sparrow vindt altijd zijn weg via een raar kompas, maar in S.T.A.L.K.E.R: Call of Pripyat zal je als speler wat meer moeite hebben om rond te lopen op het terrein. Er worden wel hints gegeven maar het is jouw taak om, vaak door eliminatie, te weten te komen in welke ruimte je precies moet zijn. Denk nu niet dat die dingen leiden tot frustratie, wel integendeel; het helpt de ontwikkelaar om een beklemmende en spannende sfeer te creeëren.

You’re not alone out there

Zoals ik eerder al zei, bevat deze derde game een meeslepende verhaallijn die je heel wat uren zoet zal houden – wat in andere (hedendaagse) games wel wat anders is. Daarnaast bevat de game ook een multiplayer, waar je elkaar kan bekampen in het verwoeste landschap. Ik vertelde al dat de textures niet echt scherp en dat haalt het spelplezier wel wat naar beneden. Je kan met alle wapens uit het spel een soort van Capture The Flag-modus spelen, alsook de ‘klassieke’ Team Deathmatch. Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat er enkel Russische piraten online waren met een vroege kopie van de game, wat de ping zeker niet ten goede kwam. Laggende spelers en haperende graphics zullen er volgens mij voor zorgen dat veel gamers deze multiplayer links laten liggen. Het is zeker een leuke toevoeging aan het geheel van Call of Pripyat om nog even langer te vertoeven in een wereld van zombies en radioactieve mutanten, maar vormt geen reden om het spel in huis te halen.