Shogun II: Total War review 1

Review | 15 March 2011 0:47 -

De zon komt langzaam op, de eerste lentebloesem verschijnt aan eeuwenoude bomen en vogels fluiten zelfzeker de dag op gang. Idyllischer kan een ochtend in het prachtige Japan bijna niet zijn. Maar wacht even; een beetje verderop staat een legioen boogschutters klaar en op de nabijgelegen heuvels wachten honderden ruiters gefocust op mijn teken. Eén muisklik zet de hinderlaag in gang: een salvo van brandende pijlen wordt afgeschoten terwijl de zwaar bewapende ruiters de vijand onverwacht in de flank aanvallen. Geloof me, bloediger kan een ochtend in het prachtige Japan niet zijn.

Terwijl wij op school voornamelijk leren dat de zestiende eeuw een woelige periode was in onze contreien, vonden er in deze tijd misschien nog wel veel gruwelijkere oorlogen plaats in Japan. Shogun 2: Total War neemt je mee naar deze 'Sengoku Jidai', oftewel een periode in de Japanse geschiedenis waarin oorlog centraal staat. De verschillende clans hadden genoeg van het centrale gezag dat van Kyoto uitging en de daimyo's (clanleiders) vonden dat de tijd rijp was om zelf aan het hoofd van Japan te staan en zich tot Shogun te benoemen. Het enige probleem was dat er verschillende clans waren met allemaal dezelfde ambitie, dus volgde hierop een onvermijdelijke binnenlandse oorlog die meer dan een eeuw duurde.

Total War voor beginners

Een ideale en erg interessante setting om een nieuw strategiespel rond te maken, moet The Creative Assembly gedacht hebben, en gelijk hadden ze. In Shogun 2: Total War kruip jij in de huid van zo'n daimyo en is het jouw taak om met je clan te heersen over het machtige Japan. Ben je een nieuwkomer in de Total War-serie, dan kan je allereerst beginnen aan de tutorials om kennis te maken met de verschillende aspecten van het spel. Net zoals in de vorige Total War-telgen zijn deze introductielevels erg goed opgebouwd. Zo kan je als nieuweling al doende kennismaken met de  drie grote luiken van de gameplay, meer bepaald de land battles, de zeegevechten en de campaignmap. Na enkele uurtjes ben je dan ook helemaal klaar voor het echte werk, namelijk het starten van een campaign.

Het eerste grote verschil dat meteen in het oog springt, is dat de schaal van de campaignmap serieus is aangepast ten opzichte van de vorige games binnen de serie. In Empire: Total War speelde de strijd zich bijvoorbeeld af op verschillende continenten, waardoor de schaal van de map in mijn ogen wat ongeloofwaardig overkwam. Shogun 2: Total War focust zich daarentegen enkel op Japan wat een veel realistischere map op het scherm tovert. Daarenboven lijkt het alsof de ontwikkelaars zich volledig in de Japanse cultuur verdiept hebben; de sfeer en de details spatten van het scherm en je leert, meer dan elke vorige Total War-game, echt iets bij over het volk.

Ook wat de units betreft heeft The Creative Assembly het 'back to basics'-principe toegepast. De speer, het samoeraizwaard, de boog en het paard staan centraal in de Japanse oorlogsvoering en daar blijft het dan ook grotendeels bij. Uiteraard zijn er van elk type unit wel verschillende varianten beschikbaar en zal ik het later nog hebben over de speciale gevallen, maar je zal dus geen legers kunnen maken met tientallen verschillende soorten manschappen. Toch komt deze keuze niet over als een beperking, want het geeft simpelweg een nieuw karakter aan de veldslagen. Het komt er nu nog meer op aan om je leger verstandig samen te stellen en voor de rest zal vooral je tactiek moeten leiden tot de overwinning. Het leger van je tegenstander zal namelijk grotendeels uit gelijkaardige troepen bestaan, dus zal je grijze hersenmassa cruciaal zijn om de vijand te slim af te zijn.

(R)evolutionair

Aangezien de makers altijd hebben gekozen voor evolutie in plaats van revolutie, zijn de grote lijnen van de gameplay nog steeds intact gebleven. Je begint de campaign dan ook met een klein leger en één gebied, waarna je deze twee langzaam moet uitbreiden om de rest van Japan te veroveren. Uiteraard kan je aan de lopende band nieuwe units trainen en gebouwen neerzetten, maar helaas zal je schatkist dan snel leeg zijn. Je zal dus ook de economie goed in de gaten moeten houden en een goede balans moeten vinden tussen de tevredenheid van het volk en het innen van belastingen. Daarnaast kan je met je vloot ook nieuwe handelsroutes bezetten of een overwonnen gebied vredevol bezetten.

Als de tijd en je leger ervoor rijp zijn, kan je vervolgens ten strijde trekken om een nieuw gebied van de eilandstaat in te lijven. Wanneer je geen mietje bent en dus kiest om de veldslag zelf in goede banen te leiden, zal er een 3D-map geopend worden waarop je realtime de strijd kan aangaan met het vijandige leger. Meer dan ooit tevoren hebben de ontwikkelaars ervoor gezorgd dat je optimaal gebruik kan maken van de verschillende landschapskenmerken. Verstop een legioen samoeraikrijgers in de bossen voor een hinderlaag of storm met je cavalerie de heuvels af als verrassingsaanval; het zijn allemaal extra elementen die de spanning opvoeren en ook je tegenstander zal er gebruik van maken. Inderdaad, een vrij groot minpunt aan de vorige Total War-games was de bij momenten gebrekkige AI van het door de computer bestuurde leger, maar dat is eindelijk flink aangepakt in Shogun 2. Ik geef toe dat af en toe  je tegenstander nog wel eens een vreemde stunt zal uithalen, maar over het algemeen zal hij je vaker weten te verrassen met een goed doordachte strategie.

Zodra je het vijandelijke leger helemaal verpletterd hebt, keer je terug naar de turn-based campaignmap waar je nog veel meer aspecten van het spel kan ontdekken. Zo speelt de diplomatie tussen de zeven clans wederom een erg grote rol en is het van cruciaal belang om de juiste mensen te vriend te houden. Een nieuw element dat in Shogun 2: Total War meespeelt is je 'Honour', oftewel het aanzien dat je bij andere clanleiders hebt. Ben je altijd een eerlijke en menselijke daimyo geweest, dan zullen onderhandelingen meestal vlot verlopen, maar ben je in de ogen van de tegenstander echter een vuile schurk, dan vraag je beter geen gunst aan een andere clan.

Japan is cool

Eerder sprak ik al over de Japanse sfeer die Shogun 2: Total War uitademt, en die kom je dan ook overal in het spel tegen. Van het prachtige openingsfilmpje tot de keurig vormgegeven menu's en de magnifieke landschappen; keer op keer heeft The Creative Assembley veel tijd en werk gestoken om de Japanse cultuur op je computerscherm te toveren. Volledig genieten zal je pas echt als je tijdens een veldslag inzoomt op je units; de details in de wapenuitrusting zijn eindeloos en de animaties zien er keurig uit. Dit alles wordt dan ook nog eens begeleid door een sfeervolle soundtrack en realistische geluidseffecten, waardoor we zeker kunnen besluiten dat de serie op audiovisueel vlak meer dan zomaar geëvolueerd is. Daartegenover staat wel één minpunt, namelijk dat je al een serieuze pc moet hebben om optimaal van dit alles te genieten. Voor wat, hoort wat.

Daarenboven hebben de makers ook de nodige research gedaan opdat dit alles effectief waarheidsgetrouw is. Zo heeft Creative Assembley nauw samengewerkt met professoren in de Japanse geschiedenis en verschijnt er tijdens de - overigens wel iets te lange - laadschermen geregeld een citaat uit 'The Art of War', een wereldberoemd Chinees werk over oorlogsvoering. Andere voorbeelden zijn de technology tree, die wederom volzit met speciale vaardigheden voor je units, en de speciale units die je op pad kan sturen. Ditmaal heb je de beschikking over ninja's, monniken, geisha's en metsukes om stiekem de plannen van je vijand te dwarsbomen. Op zich zitten er altijd maar kleine verschillen tussen deze units, maar zijn ze vaak essentieel om je strategie uit te voeren. Een ninja of geisha kan je er bijvoorbeeld op uitsturen om een generaal te mollen, terwijl je de metsuke dan weer kan inschakelen om jezelf te beschermen tegen huurmoordenaars van andere clans. Telkens krijg je bij een dergelijke opdracht ook een leuk filmpje te zien waarin duidelijk wordt of de opdracht al dan niet is gelukt.

Naast de campaign kan je in de singleplayer-modus ook nog aan de slag met losse veldslagen. Eerst en vooral kan je kiezen uit enkele Historical Battles waarin een belangrijke strijd in de Sengoku-periode centraal staat. Deze intense en vaak grootschalige veldslagen geven wederom een extra historisch karakter aan het spel en vereisen meestal het uiterste van je strategisch denkvermogen. Daarnaast kan je ook zelf een Custom Battle aanmaken waarin je volledig naar eigen wens de regels en je manschappen kan bepalen.

Elkaars bloed vergieten

Maar het interessantste speltype en tevens de grootste nieuwigheid in Shogun 2: Total War heb ik bewaard voor het einde, meer bepaald de uitgebreide multiplayermodus. Akkoord, de echte fans zullen me op het vlak van 'nieuwigheid' tegenspreken, aangezien Empire: Total War de eerste telg was met een meerspelersmodus, maar toch was dit speltype wat flauwtjes uitgewerkt indertijd, iets wat we van de multiplayer in Shogun 2: Total War allesbehalve kunnen zeggen. Allereerst kan je aan de slag met een Avatar Conquest, waarin je met een zelfgemaakte avatar (of in dit geval wapenschild) ten strijde trekt. Elk gebied dat je kan veroveren op de kaart staat in deze modus gelijk met een bloederige multiplayer-veldslag die je tot een goed einde moet brengen. Hoe meer streken je inlijft, hoe meer verschillende units je kan aanmaken en dus hoe groter je kansen worden om andere spelers het leven zuur te maken. Trouwens, naast de bekende landveldslagen zijn er ook in deze modus gevechten op zee voorzien die een leuke afwisseling bieden. Hoewel deze "naval battles" misschien iets passiever overkomen, is het toch een aparte ervaring om de vijand te imponeren met een reusachtige vloot en vervolgens boot na boot te enteren. Slaagt de tegenpartij er echter in om enkele van jouw schepen neer te halen, kunnen de kansen weer erg snel keren.

De tweede en tevens laatste modus om de strijd met andere gamers aan te gaan, is de multiplayer campaign. Net zoals in de single player-variant van dit speltype krijg je de kaart van Japan voor je neus en is het de bedoeling om je als clanleider op te werken. Enkel zijn de andere daimyo's nu ook mensen van vlees en bloed en krijgt deze modus hierdoor weer een heel ander karakter. Het is dus duidelijk dat The Creative Assembley grote stappen vooruit heeft gemaakt wat betreft deze multiplayer en het staat dan ook vast dat de grootste toekomstige uitbreidingen binnen de Total War-reeks gefocust zullen zijn op de online play. Hopelijk verliezen ze hierdoor het prachtige singleplayer-concept niet uit het oog, maar eerlijk gezegd heb ik er vrij veel vertrouwen in dat het ontwikkelteam weet waarmee het bezig is. Dat bewijst ook Shogun 2: Total War, dat wederom een magnifieke strategiegame is geworden en zich ongetwijfeld een tijd lang tot koning van dit genre mag kronen.