The Secret World

Review | 17 July 2012 11:28 -

Funcom kennen we al langer. Ondanks de iets mindere start van Age of Conan: Hyborian Adventures in 2008 wisten ze er in Oslo toch een echte hit van te maken. We zullen echter weinig gelijkenissen terugvinden, want in The Secret World vinden we geen fantasiefiguren zoals elfen en trollen terug, maar wel een hedendaagse setting met echte mensen. Deze gewaagde stap moest de ervaren MMORPG-speler iets nieuws aanbieden. Wij raakten alleszins snel verstrikt in een web van mysterie, angst en ongeloof...

Het spel speelt zich af in de echte wereld gecombineerd met enkele mythische plaatsen. Londen, New York en Seoul komen aan de beurt, maar ook Egypte, Transylvania en New England hebben een plaats in The Secret World gekregen. De geschiedenis van deze wereld is dan ook quasi gelijk aan de onze, maar dan donkerder en gruwelijker. De stukjes achtergrondinformatie (lore) die we in het spel zelf vinden, dragen wel bij tot het hoofdverhaal, waar je bent en waarom, maar ze geven geen duidelijk overzicht van de geschiedenis.

We beginnen logischerwijze met het uitkiezen van de factie waarvoor we willen vechten. Bij elke natie hoort een filmpje, waardoor we een idee krijgen over wie ze zijn, wat ze doen en of onze ideologie aansluit bij die van hen. De Dragon, een Aziatisch netwerk dat zich pas gevestigd heeft in een buitenwijk van Seoul, Zuid-Korea, is één van de drie mogelijke rassen waaruit we kunnen kiezen. De Illuminati hebben hun hoofdkwartier dan weer onder Brooklyn, New York en zijn onze tweede mogelijkheid. Als laatste kunnen we opteren om lid te worden van de Templars. Dit fiere gezelschap heeft Ealdwic te Londen uitgekozen als verblijfplaats. We hoeven echter geen rekening te houden met welke rol we juist willen vervullen in het spel. Elke speler kan evolueren in gelijk welke richting. Buiten de startlocatie, de factiequeesten en de tegenstanders in PvP maakt het niet uit welke natie jouw voorkeur draagt. Elke inwoner van The Secret World heeft trouwens een voornaam, bijnaam en achternaam, wat alles opnieuw een tikkeltje realistischer maakt. We kunnen ook de gezichtsexpressie aanpassen en ons karakter kleden, waarbij we de keuze hebben tussen tientallen kledingstukken. Een spel zonder klassen, waar iedereen elke rol kan vervullen, is een luxe die we nog niet vaak hebben gezien. De vrijheid die Funcom hiermee creëert, zal menig spelers heel wat werk besparen. In plaats van elke klasse te moeten levelen en gearen, volstaat het hier om elk volk uit te proberen. Je kan dan ook maar drie karakters per account aanmaken en dat is in dit geval geen beperking.

Funcom geeft ons de mogelijkheid om tussen een aantal dimensies (servers) te kiezen. Gelukkig beperken ze zich tot zes Engelstalige servers, waarvan er één toegewijd is aan spelers die zich graag inleven in het roleplaying-aspect van het spel. Oorspronkelijk waren het er vijf, maar door de toenemende populariteit van het spel werd er al één extra dimensie geopend. Dankzij het beperkte aantal servers voelen we ons nooit alleen in de immens grote gebieden. We zullen wanneer we aan het spelen zijn altijd wel iemand zien lopen, wat ons toch een leuk gevoel geeft. Wanneer we ons voor de eerste keer inloggen met ons nieuw karakter, kunnen we de intro niet overslaan. Zo ontdekken we waarom we juist over magische krachten beschikken. Een bij die in onze mond belandt, is de oorzaak. Het spel bevat wel meerdere cutscenes zoals deze intro. Als we willen, slaan we ze over, maar we raden aan om dat niet te doen. Het verhaal van The Secret World zit goed in elkaar en het is zonde om constant op de escapetoets te drukken wanneer we een goed zicht op de situatie kunnen krijgen. Wil je enkel van de gameplay genieten en zegt lore jou niets, dan komt die toets natuurlijk wel van pas.

Wat ons onmiddellijk opvalt, is de schoonheid van de omgeving. Als we onze grafische instellingen maximaliseren, is het alsof we in een echte stad rondlopen. We moeten wel vermelden dat het een erg zwaar spel is. Zelfs met een goede pc laden de zones redelijk traag in, maar het is het zeker waard om je pc up te graden om vervolgens te kunnen genieten van dit schitterende schouwspel. Als er veel spelers in de buurt zijn, voelt het alsof we in een bruisende, weliswaar onder de voet gelopen door zombies, stad rondlopen. In de situaties dat er geen andere spelers te zien zijn, lijken de straten een beetje kaal, maar laat dat echter geen bezwaar zijn, Antwerpen zou ook minder beleving uitstralen als er achter elke hoek een horde zombies zou ronddolen. Wat we wel een gemiste opportuniteit vinden, is het niet gebruiken van sluikreclame. Als we een pub binnenwandelen en we zien sigaretten en bier op de toog liggen waarvan we de merknaam niet kunnen lezen, vinden we net dat dit in een hedendaagse omgeving beter had gemoeten. Wanneer we in de metro van Londen de uurtabellen raadplegen en Chinese tekens zien staan, gaan we er even van uit dat het lokale Chinese restaurant aan reclame doet.

Nadat we bekomen zijn van de intro, krijgen we bezoek van een vertegenwoordiger van onze factie. We worden richting het hoofdkantoor gestuurd waar we de basis van het spel leren en moeten beslissen met welke wapens we willen vechten. Het wapenarsenaal waaruit we kunnen kiezen, bestaat uit shotguns, pistols, assault rifles, blades, hammers en fist weapons. Daarnaast is er nog magie, dat in drie takken wordt onderverdeeld: Elementarism, Chaos en Blood Magic. We proberen het hier even slim te spelen en kiezen een shotgun in combinatie met een zwaard, zodat we zowel op afstand als in close combat ons mannetje kunnen staan. Vervolgens worden we er op uit gestuurd, want er zijn wel meerdere gebieden die onze hulp kunnen gebruiken. Vooraleer we in het juiste gebied terechtkomen, passeren we door Agartha. In dit gebied vinden we een aantal portals terug, die ons doorheen Secret World kunnen teleporteren. We hebben een Agartha Conduit gekregen die dienst doet als Hearthstone, waarmee we snel weer naar Agartha kunnen terugkeren indien nodig.

De eerste gevechten zijn eenrichtingsverkeer. Een groepje zombies dat een lijk aan het opvreten is, wordt koel afgeknald. Als de tegenstander van plan is om krachtig aan te vallen, met een 'area of effect' bijvoorbeeld, zien we een markering op de grond en kunnen we opzij rollen om die te ontwijken. Active Dodge heeft een lange cooldown, dus gaan we altijd wel gewond raken tijdens een vechtpartij. We schuilen dan maar even en voor we het weten zijn we weer in topvorm. Onze levenspunten vullen zich snel weer op, wat voor een vlotte spelervaring zorgt. Indien we toch sterven, kunnen we kiezen aan welke Anima Well we zullen respawnen. Eenmaal daar kunnen we kiezen of we terug naar ons lichaam willen wandelen, of dat we aan de Anima Well zelf tot leven willen komen. Dit kunnen we zelfs ongestraft misbruiken om vlug een grote afstand af te leggen. Sterven wordt dan weer wel bestraft met Durability Loss. Op tijd onze wapens en harnas laten herstellen is dus de boodschap. Er zijn trouwens momenten dat je beter dood dan levend bent. Bepaalde missies kan je echter alleen voortzetten in je Anima Form. Als de tegenstanders na een gevecht loot droppen, zien we dat in de vorm van een zakje dat in de lucht zweeft. Aan de kleur ervan kunnen we onmiddellijk zien of er zeldzame items inzitten of niet. Per mob die we doden of queeste die we uitvoeren, ontvangen we tevens een aantal ervaringspunten.

In de plaats van een hoger level te bereiken, krijgen we Skill Points en Ability Points. Met de eerste punten kunnen we nieuwe aanvallen kopen, om zo tot een uitgebreid arsenaal aan dodelijke skills te komen. Ability Points gebruiken we dan weer om onze aanvallen te verfijnen in alle mogelijke opzichten. Op het Ability Wheel kunnen we zo op de binnenring AP spenderen om onze shotgun-aanvallen te verbeteren. Pas als de binnenring opgevuld is, mogen we de krachtigere AP uit de buitenring kiezen. Zelfs als we een shotgun-specialisatie hebben, kunnen we onze AP verkwisten aan verbeteringen voor pistols, fist weapons of zelfs magie. Dat zal het voor beginnende MMORPG-spelers niet makkelijk maken om de juiste talentbuild te vinden, waardoor er veel slechte builds mogelijk zijn. Allemaal best verwarrend, maar mits enig opzoekwerk en begrijpend lezen komt dat allemaal wel in orde. Als we het echt niet snappen, kunnen we altijd beroep doen op de Decks, die zeven actieve en zeven passieve vaardigheden samennemen, om zo tot een goede basis te komen. Het Ability Wheel heeft ook z'n voordelen. We kunnen makkelijk van build wisselen als er in een dungeon of tijdens PvP een bepaald type speler ontbreekt. Erg flexibel dus. Er staat geen limiet op het aantal punten dat je kan verdienen, dus als iemand lang genoeg speelt, zal hij uiteindelijk alle punten vrijgespeeld hebben. Hoewel we tientallen punten mogen en zullen investeren, is er een limiet van zeven actieve en zeven passieve vaardigheden. Zo wordt onze rotatie snel eentonig, maar dat is wel eigen aan het genre.

The Secret World is net iets meer gericht op het verhaal dan andere spellen uit het genre. Het in groep spelen staat minder centraal, maar natuurlijk zijn er ook gildes. Als we willen, kunnen we ons aansluiten bij een Cabal; de benaming voor gildes in The Secret World. Er zelf een oprichten is ook een fluitje van een cent. Gewoon het Cabalscherm openen, een naam kiezen, beslissen welke bestuurlijke vorm je gaat hanteren en klaar is kees.

We kunnen maximum vier opdrachten tegelijk aannemen. Naast de hoofdmissie mogen we drie queesten aannemen van de lokale bevolking in nood. Vaak zijn die 'side quests' relevant ten opzichte van de hoofdverhaallijn. Ze zijn onderverdeeld in action, sabotage en investigation. Action spreekt voor zich. We trekken er op uit en moorden de tegenstanders uit, of we worden gevraagd een kamp te verdedigen dat aangevallen wordt. Sabotage queesten duiden meestal op het ontwijken van camera's en lasers als we ergens aan het inbreken zijn. Investigation queesten zijn echt wel het topje van de ijsberg. Er is een in-game browser voorzien zodat we een zoekmachine kunnen raadplegen wanneer nodig, maar dan moeten we wel eerst de hints begrijpen vooraleer we ze kunnen gebruiken. Een wachtwoord van een pc kraken, een kluis binnendringen; het moet allemaal gebeuren met behulp van tips die ergens in huis rondslingeren. Bij een aantal opdrachten, zelfs diegene binnen de hoofdmissie, krijgen we absoluut geen locatie cadeau. Aan de hand van een foto of iets dergelijks moeten we dan zelf uitzoeken waar we naartoe moeten. Op zich is vier simultane queesten erg weinig, maar ze hebben steeds erg veel vervolgqueesten, tiers genoemd. Wat ons ook niet ontging, was het feit dat uitgezonderd de verhaal- en de investigation queesten, elke opdracht opnieuw kon gedaan worden na een aantal uren. Ondanks dat er geen levels zijn, is er naast de Skill Points en de Ability Points nog een andere beloning, namelijk reputatie met onze factie. Op level twee krijgen we onze eerste factiequeeste. Alles heeft dus zijn nut.

Tijdens het rondlopen door de stad om de verschillende opdrachten uit te voeren, vallen er ons onmiddellijk een aantal zaken op. We kunnen altijd de afstandsindicator volgen om naar de volgende locatie van een queeste te lopen, als die gekend is natuurlijk. Best handig, maar eenmaal we op de crime scene arriveren, begint de speurtocht meestal pas echt. De objecten die we moeten vinden, zijn niet altijd blinkend of extra goed zichtbaar, zodat we soms moeten inzoomen om de grond te inspecteren. Vinden we dan toch een object dat we kunnen aanklikken, zitten we goed! Soms moeten we echter meerdere malen op een voorwerp klikken vooraleer het spel begrijpt dat we het echt wel aangeklikt hebben. Als we met ons karakter tegen een muur staan of een gesloten deur naderen, zal het spel ons even onzichtbaar maken, zodat we alles grondig kunnen bekijken. Hoewel het een kleinigheid is, kunnen we niet anders dan te beamen dat er aan de spelers gedacht is.

Elke opdracht die we aannemen wordt audiovisueel begeleidt. Het merendeel van de NPC's praten echt, want we zien hun mond en gezicht bewegen. Realistischer kan bijna niet. Als we iets nieuws in het spel tegenkomen, springt er een tutorial-venster open met een duidelijk geformuleerde uitleg. Jammer genoeg houden de tips geen rekening met de aangepaste keybindings, wat wel voor verwarring kan zorgen. Als we een missie voltooid hebben, kunnen we dat in een aantal gevallen via de mobiele telefoon doorgeven aan onze opdrachtgever. Aan de hand van de tier van een opdracht kunnen we makkelijk een groep vinden met mensen die aan hetzelfde deel werken.

Voor een van onze opdrachten moeten we via containers op een dak klimmen om daar dan een veiligheidscamera te controleren. Ons karakter heeft blijkbaar veren in haar benen zitten. Ze kan zonder problemen over aardig hoge objecten springen. Dat heeft natuurlijk ook z'n voordelen want alle objecten zijn 'echt', je kan er niet zo maar doorheen lopen. Als we op een wagen springen, gaat het alarm af, wat wel mooi gedaan is. Als we het magazijn van onze shotgun er op leeg schieten, gebeurt er jammer genoeg niets. Er is zelfs geen schrammetje te zien op ons doelwit. Indien een object dan toch te hoog is, is de kans groot dat er in de buurt een ladder te vinden is waarmee we omhoog kunnen klimmen. Tijdens het wandelen tussen de verschillende interessante locaties loont het trouwens de moeite om eens achter de hoek te kijken. Lore ligt overal verborgen in de vorm van honingraten, maar ze liggen niet altijd op evidente locaties. Ze dragen echter wel bij tot het verhaal. Zoeken is dus de boodschap.

Solo dungeons zorgen voor een leuke afwisseling, we zijn zo even weg van het drukke stadsgebeuren. We worden getest op reactievermogen en logisch denken. Het wordt ons allemaal niet in de schoot geworpen, wat van The Secret World toch wel een van de moeilijkere MMORPG's op de markt maakt. Wij vinden dat alleszins een positief punt. Als we plots een aftelgeluid horen, moeten we maken dat we veilig om de hoek sprinten want de boel staat op ontploffen. Zien we een landmijn liggen, is het redelijk absurd om daar over te wandelen, maar je weet natuurlijk nooit zeker of ze wel op scherp staat. Enkele seconden later en een been minder kennen we het antwoord.

Iedereen kan zelf zijn/haar eigen equipment op een aanvaardbaar niveau houden door oude items uiteen te prutsen. Het ijzer kan verwerkt worden om het daarna met een toolkit te combineren. Zo verkrijgen we betere wapens en harnassen en voorzien we ons van goed materiaal voor we ons aan onze eerste dungeon, The Polaris, wagen. The Polaris is de oorzaak van de mist in Kingsmouth, het gebied waar we onze eerste uren doorbrachten. Om naar de dungeon te reizen nemen we een queeste aan van Ann Radcliffe, in het noorden van het gebied. Daarna stappen we in de zwarte helikopter en kunnen we er aan beginnen. Zowel The Polaris als de andere leveling dungeons zijn niet al te moeilijk. Er zijn wel bepaalde tactieken vereist om een baas te doden, maar die zijn nooit echt vergezocht. Tanks en Healers hebben een veel grotere kans om een groep te vinden, aangezien er veel verschillende damage builds mogelijk zijn. Van elke dungeon is er ook een elite versie, voor als we Quality Level 10 bereikt hebben. We kunnen enkel items dragen van onze Skill Level voor dat wapen/itemslot, of items van één skill level hoger.

Als we zin hebben in Player vs. Player-gevechten, hebben we de mogelijkheid om deel te nemen aan een Warzone of een Battlefield. Er zijn twee Battlefields: Stonehenge en El Dorado. De ene is een King of the Hill-spelvariant waarbij het team met de meeste spelers binnen de Stonehenge punten verzamelt. El Dorado is dan weer in een Capture the Flag-vorm gegoten met tien deelnemers per factie. In Fusang Projects, de enige Warzone bij de launch, is er altijd een gigantisch gevecht bezig. Heb je het meer voor een gigantische, langdurend gevecht, trek je best daar heen. Funcom wou de PvP-spelers niet onnodig in verschillende warzones droppen. Om intensere gevechten te laten plaatsvinden, is er tot op heden dus enkel Fusang Projects. In Battlefields en Warzones vertegenwoordigen we onze factie met een gekleurde outfit, zodat iedereen kan zien aan welke kant we staan.