Trine 2

Review | 12 December 2011 9:50 -

In tijden van nood doet men altijd beroep op een serie helden met unieke vaardigheden. Dit is in Trine 2 dan ook niet anders. De sequel op de miljoenengame Trine volgt opnieuw het verhaal van drie helden die de wereld moeten redden. Maar de focus ligt vooral op het grafisch gedeelte en de puzzels. Kan Trine dan ook de hoop hoog houden of heeft het zelf redding nodig?

Gewoonweg oogverblindend. Zo kun je het grafisch aspect van Trine 2 benoemen. Elke frame en alle stukjes beeld zijn zo'n delicatesse voor je ogen dat je jezelf afvraagt waarom de echte wereld er zo dof en grauw uitziet. Het gras ziet er glinsterend groen uit, het water kabbelt majestueus op een blad en de zonnestralen...o de zonnestralen. Het eerste moment dat ze in beeld kwamen liepen er bijna tranen over onze ogen, en toen dit alles resulteerde tot een prachtige regenboog, wisten we het zeker: dit is één van de mooiste games ooit uitgebracht. Er mag dan wel veel geschreven worden over pakweg de realistische graphics van Battlefield 3, maar tegen deze warme kleuren kan bijna niets op.

Het hele spel speelt zich af in 2D, maar heeft wel een 3D-gevoel. Je hebt echt diepte in het spel. Bomen in de achtergrond die tot leven lijken te komen, de zon die doorheen de bladeren schijnt. Het gebeurt niet vaak in een platformgame dat je gewoon even stilstaat en tot rust komt door de graphics. Alles lijkt gewoon zo echt en prachtig, maar helaas konden we de optie om een 3D-bril op te zetten niet belichten, tot deze reviewer zijn grote spijt!

Maar genoeg oogverblindend materiaal. Er is namelijk nog een spel te spelen en een verhaal te volgen. Alles begint met een soort vliegend artefact genaamd de Trine. Een bode dat het einde der tijden nadert, volgt dus snel voor de drie helden. Allereerst hebben we Amadeus de tovenaar die een uiltje ligt te knappen in zijn hut. Al snel zal hij echter objecten moeten manipuleren of dozen uit het ijle moeten oproepen om te helpen met de vele puzzels. Hij is dan misschien eerder een denker dan een vechter, maar in noodsituaties kan hij vijanden vastgrijpen met magie en wegslingeren of simpelweg een doos op hun hoofd laten vallen uit het niets.

Vervolgens hebben we Zoya de dief. Sluipend door de stad komt ook zij in aanraking met de Trine en de andere helden. Zoya is eerder een afstandsvechter met haar pijl en boog, en met haar grijphaak zorgt ze ervoor dat ze zich soepel over het hele level kan verplaatsen. De brute kracht is eerder weggelegd voor Pontius de ridder. Deze goedzak heeft zowel een zwaard en schild als een stevige hamer. Ideaal om zijn partners te beschermen tegen vallen of de vijand in mootjes te hakken.

Elk van de drie personages heeft dus zijn eigen vaardigheden. Je kan het spel dan ook bijgevolg met drie in co-op spelen, en we moeten zeggen dat dit een erg verfrissend effect heeft. Als je alleen besluit te spelen, kun je met een druk op de knop wisselen tussen personages. Elke puzzel is immers simpel op te lossen met één personage tegelijkertijd. Speel je echter in co-op, dan krijgt alles een extra dimensie. Iedereen begint een beetje zijn eigen ding te doen en enige coördinatie die er is leidt tot hilarische momenten. Elke speler zal immers een andere gedachte hebben voor een puzzel op te lossen en dat is ook de charme van het spel. Er is geen vaste oplossing voor iedere puzzel. Zo hadden wij meermaals een puzzel opgelost via de meest onlogische manier, om enkel achteraf te beseffen dat er een veel snellere en eenvoudigere manier was. Maar dit is allesbehalve negatief te noemen, met voldoende creativiteit kun je elke puzzel oplossen op de manier die jij wilt. Of de makers het nu zo voorzien hadden of niet.

Buiten de vele puzzels heb je uiteraard ook actie in de vorm van kleine gevechten. Je vecht tegen voornamelijk Goblins of uit de kluiten gewassen spinnen. Vooral Pontius de ridder komt hier van pas, maar alweer kun je mits voldoende creativiteit ook je mannetje staan met Zoya de dief of Amadeus de tovenaar. Alles draait om de kracht van je eigen denkvermogen.

 Het zwakste element in Trine 2 is dan misschien nog wel het verhaal, maar desondanks staat dit nog steeds boven de meeste andere platformers. Het is een klassiek verhaal over hoe helden de wereld redden, maar de commentaar van je characters zijn bij momenten lachwekkend goed. Het heeft allemaal iets speels. Als randinformatie kun je trouwens ook gedichtjes zoeken die een extra verhaal over twee kinderen uit de doeken doen. Niet superbelangrijk, maar wel leuk om te horen. De stemmen en het geluid in het algemeen zijn immers prima verzorgd wat bijgevolg een goede sfeer schept.

Als we toch even door de grafische pracht en de leuke sfeer prikken, komen we opmerkelijk weinig pijnpunten tegen. Puzzels durven erg uitdagend zijn, maar eens je de oplossing hebt gevonden, besef je dat dit meer je eigen fout is dan die van de ontwikkelaars. De stukjes waar je Zoya de dief echter nodig had, waren niet altijd even soepel. Ze rekent vooral op haar grijphaak om ergens heen te springen, maar dit durft nogal eens wispelturig te reageren. Meer dan eens hadden we meerdere pogingen nodig om toch maar op dat platform te geraken.

Het spel is erg eenvoudig in zijn opzet en is daarom dan ook geschikt voor mensen van 8 tot 88 jaar. Er zit wel wat weinig uitleg in het spel, maar mits voldoende experimentatie zul je snel al je problemen weten te overkomen in deze 2D puzzle-platformer. Voor een prijs van € 12,99 kun je jezelf dan ook niet mispakken met deze titel. We raden zelfs aan om meteen drie exemplaren te kopen zodat je het spel in co-op kunt spelen. Dit kun je vooralsnog op de pc en Mac, maar vanaf 21 december ook op PSN en XBLA. En voor de echte fans is er altijd nog de fysieke retailversie van € 19,99 waarbij je als bonus Trine 1 krijgt en de originele soundtrack.