Universe at War: Earth Assault review 1

Review | 09 February 2008 18:06 -

De voorbije twee jaar werden RTS-fans meer dan ooit in de watten gelegd met toppers als Company of Heroes, Command and Conquer 3, Supreme Commander en onlangs nog met het sublieme World in Conflict. Ook Empire at War - een RTS gebaseerd op het Star Wars universum - werd bijzonder goed gesmaakt, wat voor ontwikkelaar Petroglyph een extra motivatie was om te werken aan een nieuwe RTS: Universe at War.

Dat ons blauwe planeetje erg populair is bij buitenaardse rassen met minder goede bedoelingen wisten we al een tijdje na een hele resem films en games waarin de Aarde werd aangevallen door alle soorten Aliens. Ook in Universe at War is het weer prijs: de Hierarchy – een agressief buitenaards ras dat al duizenden jaren overleeft door de ene planeet na de andere te plunderen – bekeek aandachtig de lokale sequels van War of the Worlds en Independance Day, en viel op soortgelijke wijze onze aardbol aan om hem voor eigen gebruik te veroveren.

Tegen hun gigantische Walkers was geen enkel Aards leger opgewassen, en de situatie zag er dan ook bijzonder hopeloos uit… tot de Novus zich er mee kwamen moeien. De Novus bestaan uit intelligente machines die al jaren in oorlog zijn met de Hierarchy. Ze liggen nauwelijks wakker over het voortbestaan van het menselijk ras, maar willen kost wat kost voorkomen dat de Hierarchy nog sterker wordt door een nieuwe planeet te veroveren - wat van hen een nuttige bondgenoot maakt.

In het heetst van de strijd komt er ook nog een derde partij in ’t spel: de Masari - een vreedzaam volk dat verantwoordelijk was voor het ontstaan van de Hierarchy - ontwaakt, en bundelt de krachten met de Novus om de Hierarchy eens en voor altijd uit te schakelen. De strijd die daarop volgt is de hevigste die het heelal ooit gekend heeft, en de uitkomst ligt in jouw handen.

Let the War begin…

Het verhaal klinkt misschien niet bijster origineel, maar het wérkt wel dankzij de sublieme manier waarop de drie rassen zijn uitgewerkt. De eerste keer dat je zo’n reusachtige Walker van de Hierarchy te zien krijgt zal je ongetwijfeld onder de indruk zijn, en de eenheden van de Novus zijn ongelooflijk cool dankzij hun hoogtechnologische afwerking. Wat echter nog het meest opvalt is dat de drie rassen écht totaal verschillend zijn, waardoor je voor elk ras een unieke spelervaring krijgt. Laten we eens kijken wat elk ras zoal te bieden heeft…

Drie totaal verschillende rassen

Het leger van de Novus bestaat volledig uit machines. Grondstoffen moet je ontginnen uit wrakken en voertuigen die je op het slagveld vind, en kunnen worden verwerkt tot robots, voertuigen en vliegende eenheden. Elk gebouw moet van energie voorzien worden: dit doe je net zoals in SunAge door energielijnen te plaatsen die je trouwens kan uitbreiden over het hele slagveld. Een grote troef is dat de meeste eenheden zich razendsnel kunnen verplaatsen via deze energielijnen, wat vooral op grote mappen een enorm tactisch voordeel oplevert. Verder beschikt de Novus over hackers die vijandelijke eenheden kunnen lam leggen, en met Corruptors kan je voertuigen en gebouwen van een virus voorzien zodat je ze kan overnemen met je Vertigo - een klein maar snel stealth-schip. Een andere unieke mogelijkheid is het gebruik van Patches: hiermee kan je je eenheden gezamenlijk upgraden en ze op die manier voorzien van meer vuurkracht of een betere verdediging.

Het motto van de Hierarchy is “hoe groter hoe beter”, en vaste gebouwen vinden ze maar niks. In plaats daarvan hebben ze reusachtige Walkers gebouwd, die niet alleen gigantisch veel schade kunnen aanrichten, maar ook in staat zijn om ter plaatse eenheden te produceren. Er zijn drie verschillende Walkers, die je kan upgraden met verschillende modules. Interessant is dat je deze modules op elk moment kan vervangen, waardoor je bijvoorbeeld eerst een klein leger kan aanmaken, om daarna je Walker uit te rusten met schilden en plasmawapens om je eenheden bij te staan. Verder beschikt de Hierarchy over Monoliths, die je kan teleporteren over de hele map en vijandelijke gebouwen kunnen lam leggen, en over een soort UFO’s die elkaar kunnen repareren.

De Masari zijn technologisch ver vooruit ten opzichte van hun concurrentie, en hebben geleerd om energie en materie met hun geest te beheren. Uniek is dat ze in twee verschillende energiemodes kunnen bestaan: in Light Mode kunnen ze verder schieten en meer schade aanrichten, terwijl de Dark Mode de vijandelijke eenheden vertraagt, en jouw eenheden van extra gezondheid voorzien. Addertje onder het gras is wel dat vliegende eenheden niet meer kunnen vliegen in Dark Mode, maar je kan wel op elk moment van Mode wisselen. Verder hoeft de Masari geen grondstoffen te ontginnen, maar kunnen ze een soort krachtcentrales bouwen die hen van resources voorzien.

Veel game, weinig play…

Het belangrijkste van een game is natuurlijk de gameplay, en op dat gebied hebben ze bij Petroglyph behoorlijk geblunderd. Je eenheden hebben namelijk een eigen willetje en lijken wel op automatische piloot te staan: zodra een vijand in zicht komt verlaten ze hun positie en vallen ze aan, ook al zijn ze zwaar in de minderheid. Je eenheden in formatie zetten is dan ook onbegonnen werk, want tegen de tijd dat je de laatste eenheden op hun plaats hebt gezet is de eerste helft er alweer vandoor. Het spreekt vanzelf dat dit voor de nodige frustratie zorgt als je eenheden ongewild de aandacht trekken van een naburige Walker, om de haverklap onder je schild uit lopen, of op zelfmoordmissie trekken in de richting van vijandelijk afweergeschut.

Dit autonome gedrag heeft ook zijn invloed op de gameplay, die daardoor sterk beperkt wordt: omdat je eenheden toch alles zelf doen en er geen micromanagement mogelijk is, komt het er vaak gewoon op neer om een gebalanceerde groep eenheden in zijn geheel te selecteren en te verplaatsen in de richting van de vijand. Gamers die het intense micromanagement van games als Panzers en Company of Heroes gewoon zijn zullen dan ook een belangrijk aspect van de RTS-gameplay moeten missen. Vergelijk het met een shooter waarbij je enkel hoeft te lopen, maar waarbij het mikken en schieten door de AI gestuurd wordt.

De reden voor deze bewust gekozen misstap is niet ver te zoeken als je weet dat het spel ook op de Xbox360 uitkomt. Voor een gamer die met een controller in zijn luie zetel ligt en toch niet alles kan besturen, zijn eenheden met een overdosis aan initiatief een handige oplossing. Petroglyph had de AI en besturing natuurlijk kunnen aanpassen aan de noden van pc-gamers, maar heeft in plaats daarvan gekozen voor het bedenkelijke cross-platform concept, waarbij pc-gamers het kunnen opnemen tegen console-gamers. Hierdoor moesten de mogelijkheden voor pc en console zoveel mogelijk gelijkgesteld worden, en dit heeft spijtig genoeg ook nog andere negatieve gevolgen gekregen voor de pc-versie: zo zijn handige functies als waypoints, formaties en stances (hold ground, aggressive…) gewoon achterwege gelaten, terwijl die dingen al jaren vaste waarden zijn in RTS-games op pc. Ook heeft het spel een veel te kleine unit cap van 90, kan je nauwelijks uitzoomen, en is de interface vooral ontworpen voor een controller waardoor je vaak meer moet klikken dan nodig. Foei!

Single-player campagne

Universe at War biedt voor de Novus en de Hierarchy een uitgebreide single-player campagne aan, waarin het verhaal verteld wordt aan de hand van sfeervolle voorgerenderde filmpjes en een aantal in-game cutscenes. De missies spelen zich af op de verschillende continenten op Aarde, en zelfs op een moederschip van de Hierarchy. Niet alle missies zijn even geslaagd, maar het degelijke verhaal weet het geheel toch boeiend te houden. Voor de Masari daarentegen is de single-player campagne niet meer dan een aantal skirmish-games waarmee je gebieden op de wereldkaart kan veroveren. In vergelijking met de twee andere campagnes is dit toch wel een teleurstelling.

Multiplayer

Natuurlijk is er ook multiplayer voorzien, waarin je het kan opnemen tegen pc- en consolegamers uit de hele wereld. Erg leuk is Conquer the World, waarin je de wereld moet veroveren door verschillende tegenstanders te verslaan op de wereldkaart. Minder goed nieuws is dat deze multiplayer gebeurt via het “Live for Windows” netwerk van van Microsoft, en dat je een betalend Xbox Live Gold abonnement nodig hebt als je deftig online wil spelen. Met een gratis Silver abonnement kan je enkel een custom game spelen tegen andere pc-gamers, en worden er geen scores bijgehouden. De meer interessante mogelijkheden zoals automatch, ranked games, cross-platform en zelfs de volledige Conquer the World modus zijn enkel toegankelijk voor betalende Xbox Live Gold leden. Het wordt een beetje afwachten hoeveel pc-gamers bereid zullen zijn om bovenop de prijs van het spel nog eens maandelijks te betalen. Zeker omdat online gamen op pc met uitzondering van MMO’s tot nu toe altijd gratis is geweest, en er zoveel andere knappe RTS-games uit zijn voor pc waarmee je wél gratis online kan spelen…

Looks & Sounds

Qua beeld en geluid is Universe at War dik in orde: de eenheden worden zeer gedetailleerd weergegeven en zijn prima geanimeerd, vooral de Hierarchy Walkers zijn adembenemend om te zien. De omgevingen waarin je speelt hebben wel eens last van fletse textures, maar echt storend wordt het nooit. De muziek verdient een extra pluim, en is bovendien gecomponeerd door Frank Klepacki, bij de oudere gamers zonder twijfel bekend van de Hell March uit de allereerste Red Alert. Ook de voice-acting en de geluiden op het slagveld zijn opmerkelijk goed.