Zeno Clash

Review | 19 November 2009 0:11 -

In de lente van dit jaar verscheen het semi-indiespel Zeno Clash op Steam. Op de winkelversie bleef het wat langer wachten, maar onlangs kregen we hem dan toch in onze brievenbus gestopt. Een ideale gelegenheid met andere woorden om ons uit te leven in Zenozoik.

Zeno Clash is geen alledaags videospel. Het spel is namelijk een mix tussen een beat ‘m up- en shootertitel. De kritieken op Zeno Clash waren zeer uiteenlopend. Sommigen zagen het als een verademing in het FPS-genre, dat tegenwoordig vooral uit inspiratieloze sequels als Call of Duty en Halo bestaat. Anderen stoorden zich dan weer aan het compleet waanzinnige verhaal en het repetitieve gevechtssysteem.

Chili

  Zeno Clash werd ontwikkeld door het Chileense ACE Team. Zoals veel andere indie developers hebben de jongens van ACE Team vooral ervaring opgedaan in de modscene. Hun eerste stappen op gamesgebied waren namelijk mods voor Doom II en Quake. Later werden de ambities hoger en begon men aan de shooter-, beat ‘m up-, roleplaying- en sandboxgame Zenozoik. ACE Team had al snel door dat het roleplaying- en sandboxgedeelte te ingewikkeld zou worden en daarom werden deze elementen geschrapt. Het resultaat? Zeno Clash, een first person beat ‘em up met shooter elementen.

De wereld van Zeno Clash hoort bij de meest vreemde die je ooit in games zal aantreffen. Toch lijkt het spel niet de moeite te willen doen om je zelfs maar een korte introductie te geven. Bij de start heb je blijkbaar jouw ‘Father-Mother’ gedood en ben je op de vlucht voor de rest van je familie. Terwijl je probeert te bedenken wat er eigenlijk allemaal aan de hand is in deze wereld valt je personage regelmatig flauw. Op deze momenten krijg je in visioenen een soort tutorial te spelen. Je leert een aantal melee aanvals- en verdedigingstechnieken aangeleerd die je al snel tegen de eerste vijanden moet uitproberen.

Verwilderd

Hoewel je er zelf als personage ietwat verwilderd uitziet, oogt de rest van jouw familie vrij normaal. Vele van hen zijn humanoide versies van allerlei dieren. Gelukkig gaan ze even makkelijk neer als de rest. Gevechten zijn vrij makkelijk voor een geoefende gamer. Je kan de gameplay die het spel je voorstelt volgen en vijanden met allerlei blocks en counters doden. Het is echter makkelijker - en vaak ook aangeraden - om gewoon als een gek rond je vijanden te cirkelen en willekeurig op je knoppen te bashen. Met dit trucje kan je tot het einde van het spel vrijwel alle tegenstanders eenvoudig verslaan.

  Terwijl je op de vlucht bent beland je al snel in de bossen. Deze worden bewoond door de zogenaamde Corwid of the Free. Hier worden de vijanden pas écht bizar. Volgens de uitleg die je in korte tussenscènes krijgt, zijn deze Corwids ‘bevrijd van de realiteit'. Veel goeds heeft die bevrijding hun echter niet opgeleverd. Je zal op je tocht wezens ontmoeten als Axometer, die niets anders doet dan onstopbaar in een rechte lijn wandelen. Het hoofdpersonage Gath heeft echter een tijdje tussen deze Corwid geleefd en heeft er een soort respect voor gekregen, hoe vreemd ze ook zijn. Toch draait vrijwel iedere ontmoeting uit op een gevecht.

Buiten de krankzinnige vijanden is ook de wereld waarin je vertoeft geschapen door iemand die door het leven lijkt te gaan met een iets tè verruimde geest. De makers beweren dat ze onder andere geïnspireerd zijn door de schilderijen van de Nederlandse schilder Jeroen Bosch. Net zoals deze schilderwerken is echter ook Zeno Clash zeker niet voor iedereen weggelegd. Kan je jezelf echter laten verwonderen door deze atmosfeer, dan is dit zeker het belangrijkste pluspunt van het spel. Meer conservatief ingestelde gamers zullen dit echter net als de zwaarste tekortkoming zien.

Beperkt

Het effectieve spelverloop is uiteindelijk bijzonder beperkt. Tussen de verschillende cutscenes beland je telkens in een klein gebied met een handvol vijanden die dienen verslaan te worden. Voor veel gevechten krijg je een kort ‘VS'-scherm, dat rechtstreeks uit klassieke 2D beat ‘m up-games lijkt te komen. Na een kort gevecht, eventueel afgesloten met een iets tactischer gevecht met een baas, krijg je weer een nieuw stuk verhaal te zien. Hoewel het combatsysteem leuk speelt, begint de repetitieviteit toch snel de overhand te nemen. Nu en dan krijg je wel de kans om met primitieve vuurwapens enkele vijanden aan te vallen, maar dit is pover uitgewerkt, zelfs voor een indie-game. Het spel blijft onderhoudender als je je vooral uitleeft met je vuisten. Spijtig genoeg zijn er nu en dan momenten die je enkel met afstandswapens tot een goed einde kan brengen.

Na een kleine twintig locaties, die je langzaam het verhaal duidelijk maken, beland je bij een finalegevecht, dat uiteindelijk toch een teleurstelling blijkt te zijn in zijn voorspelbaarheid. Het spel zelf nodigt zeker niet uit tot herspelen, maar er zijn toch nog een aantal extra challenge levels waarbij je zoveel mogelijk vijanden moet afmaken in een aantal verschillende arena's. Vooral voor wie graag scores vergelijkt met anderen is dit een leuke toevoeging.